stat4u

Skocz do zawartości


Zdjęcie

Info o zespolach


  • Proszę się zalogować aby odpowiedzieć
18 odpowiedzi na ten temat

#1
OFFLINE   piotrexxx

piotrexxx

    Blue Member

  • Friend
  • ID:
    33205

  • Postów:
    35

  • Dołączył:
    01-11-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:lubelskie

  • Kraj:
Reputacja: 3
Neutralna
Tak jak w temacie wstawiajcie tu info o zespołach które lubicie itd.
  • 0

#2
OFFLINE   piotrexxx

piotrexxx

    Blue Member

  • Topic Starter
  • Friend
  • ID:
    33205

  • Postów:
    35

  • Dołączył:
    01-11-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:lubelskie

  • Kraj:
Reputacja: 3
Neutralna
to może ja zacznę

AKCENT

Zespół Akcent powstał w 1989 roku. Założyli go: Zenon Martyniuk, występujący dotychczas w zespole Akord i Mariusz Anikiej, występujący wcześniej w zespole Centrum.

W 1991 roku ukazała się pierwsza kaseta zespołu, zatytułowana po prostu "Akcent 1". Znalazły się na niej pierwsze przeboje zespołu: "Chłopak z gitarą", "Dajcie mi gitarę", "Tabu tibu".

W sierpniu 1991 r. obaj muzycy wyjechali do Belgii. Tam nagrali drugi album zespołu "Żegnaj mała". Wkrótce potem zespół się rozpadł. Zenon Martyniuk podjął współpracę z zespołem Crazy Boys, z którym nagrał dwie kasety: "Daleka droga" i "Mała o, o!", a następnie razem z Henrykiem Mellerem stworzył zespół Ex Akcent, który wydał 3 kasety: "Szczęśliwy czas", "Piękna niedziela" oraz "Kolędy". W tym czasie Mariusz Anikiej występował razem z Markiem Majewskim w zespole Marinero.

Po powrocie z Belgii Zenek i Mariusz reaktywowali zespół Akcent. W krótkim czasie wydali dwie kasety: na jednej, "Dajcie mi gitarę", zawarli 10 piosenek pochodzących z pierwszych dwóch albumów zespołu, w nowych wersjach. Druga, "Słuchajcie chłopcy" zawierała premierowe kompozycje, wsród nich przebój "Stary Cygan", który znalazł się w pierwszej dziesiątce ogólnopolskiego plebiscytu Radia Katowice na Przebój Roku 1993. Od tego czasu Akcent stał się jednym z czołowych zespołów nurtu disco polo, który w tych czasach zyskiwał sobie coraz większą popularność.

Kolejny album "Peron łez" potwierdził tę pozycję. Rok 1994 przyniósł dalsze sukcesy. Ukazał się wtedy album "Życie to są chwile". Pochodzące z niego utwory "Mała figlarka" i "Dźwięki strun" stały się chyba największymi przebojami w historii zespołu. Rozbrzmiewały praktycznie w całej Polsce, również tam, gdzie muzyka disco polo nie cieszyła się wczesniej popularnością. Do tych dwóch utworów nakręcone były także pierwsze teledyski Akcentu.

Kolejną płytą zespołu, wydaną w 1995 roku, był "Czar miłości", promowany przez takie teledyski, jak "To właśnie ja" i "Kołysanka dla ukochanej".

Rok 1996 to okres eksperymentów muzycznych. Zespół podjął wtedy współpracę z Igorem Giro, czego rezultatem był niezwykły, zupełnie odmienny od typowych klimatów zespołu, album "Akcent Dance". Dwa utwory z tej płyty: "Daleko do gwiazd" i "Całuj mnie" doczekały się teledysków. Eksperyment, choć bardzo udany, okazał się być tylko jednorazowym.

Już na następnym albumie "Oczarowałaś mnie", z którego pochodzą takie przeboje jak "Ostatni most", "Obraz Twój" i "Siwy koniu", zespół powrócił do swojego charakterystycznego brzmienia.

Kolejna płyta, jaka ukazała się w 1997 roku, była "Akcent Gold". Znalazło się na niej, prócz 1 utworu premierowego, 9 znanych przebojów zespołu w zupełnie nowych, zaskakujących aranżacjach, stworzonych przez zespół Play & Mix. Nowe wersje takich utworów, jak "Tabu tibu", "Peron łez" czy "Żegnaj mała" stały się ponownie wielkimi przebojami. Do tej płyty nakręcono 2 teledyski: "Psotny wiatr" (utwór premierowy) oraz "Żegnaj mała".

Rok 1998, można powiedzieć, był ukoronowaniem działalności Akcentu w dotychczasowym składzie. Ukazała się wtedy płyta "Wyznanie", promowana przez 4 teledyski: "Wyspa szczęśliwych snów", "Zostań tu", "Wyznanie" i "Królowa nocy". Materiał ten przyniósł zespołowi Akcent główna nagrodę na III Ogólnopolskim Festiwalu Disco Polo i Dance w Ostródzie.

Rok 1999 przyniósł rewolucyjne zmiany w zespole. Po prawie 10 latach odszedł z zespołu Mariusz Anikiej. Nowa płyta "Wspomnienie", zawierająca 7 utworów premierowych oraz 7 starych przebojów w nowych aranżacjach nagrana została przez zespół w składzie Zenon Martyniuk - Artur Boroń. Do następujacych utworów z tej płyty nakręcono teledyski: "Lato jest po to by kochać", "Pada deszcz" i "Wspomnienie".

Wraz z nadejściem nowego wieku zespół zwolnił nieco tempo. Na następną płytę zespołu fani czekali aż 2 lata. Album "Moja gwiazda", nagrany przez zespół w składzie Zenon Martyniuk - Artur Kirpsza - Ryszard Warot, ukazał się w 2001 roku i jest ostatnim jak dotychczas premierowym materiałem zespołu. Promowany był przez teledyski "Dziewczyna z klubu disco", "Rodzinny dom" i "Moja gwiazda".

W 2002 roku ukazały się "Platynowe przeboje". W kolejnych latach zespół nagrał tylko pojedyńcze utwory, które prezentowane były na kolejnych festiwalach w Ostródzie; niektóre z nich znalazły się też na składankach wydanych przez firmę Green Star.

Na początku 2006 roku ukazał się kolejny album w dorobku fonograficznym Zenka Martyniuka, w duecie z Waldemarem Oksztulem - muzykiem występującym dawniej w zespole Imperium. Płyta nosi tytuł "Do Ciebie" i jest rozprowadzana głównie na koncertach zespołu.
  • 0

#3
OFFLINE   warrior

warrior

    Senior Member

  • V.I.P
  • ID:
    11204

  • Postów:
    151

  • Dołączył:
    18-03-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:Hindenburg

  • Kraj:
Reputacja: 11
Dobra

Miles Dewey Davis

Dodany obrazek


======================================
======================================
B I O G R A F I A
======================================


Urodził się w Alton w stanie Ilnois 26 maja 1926 r. Jego ojciec był dentystą i cieszył się dużym poważaniem wśród pacjentów. Miles miał starszą siostrę i młodszego brata. Gdy Miles był jeszcze chłopcem, jego rodzina przeprowadziła się do St. Luis, gdzie przyszły trębacz chodził do szkoły. Jego matka chciała, żeby syn grał na skrzypcach, jednak ojciec sprezentował mu trąbkę.Miles sam o nią poprosił, kiedy usłyszł w radiu audycję "Harlem Rythm", powiedział: "Chcę grać tak jak oni". Miles Davis w 6 klasie szkoły podstawowej, wstąpił do szkolnego zespołu, gdzie pobierał nauki u Elwooda Buchanana. Szybko pokazał swój talent do muzyki.

Dodany obrazek

Miles podczas pobytu w szkole poznał swoją pierwszą dziewczynę Irene Cawthon, z którą w przyszłości będzie miał córkę - Cheryl, później syna Gregorego i po powrocie z Paryża, Milesa the IV.W szkole mówili na Milesa: Little Doc Davis, takim pozostanie dla swojej dziewczyny, która zaszła z nim w ciąże mając 19 lat, Miles był w wieku 17 lat! Rodzice widząc postępy syna, postanowili wysłać go do profesjonalnej szkoły muzycznej. W międzyczasie Miles widział koncerty wielu ówczesnych gwiazd. Dizzy Gillespie i Billy Eckstein pewnego razu grali w St. Lous, Miles poszedł na ich koncert. Okazało się, że brak im trębacza, dowiedział się o tym młody Miles i powiedział, że może z nimi zagrać... zagrał, miał on wtedy kilkanaście lat. Jak się później okazało, Miles kontynuował współpracę z Dizzym, dzięki czemu nauczył się on grać na fortepianie i pisać muzykę. Miles Davis zaczał pobierać nauki w prestiżowej Julliard School w Nowym Jorku. Był jednym z niewielu czarnych studentów.

Dodany obrazek

W wieku 23 lat wyjechał na koncert do Paryża. Poznał tam swoją drugą miłość - piosenkarkę Juliette Greco. Podczas pobytu w Paryżu, Miles mieszkał w hotelu Louisiane na bulwarze St. Germain. Tam też spotykał się z kochanką. Po powrocie do Nowego Jorku, Miles nie miał pracy, tęsknił za miłością z Paryża, a musiał utrzymywać Irene. W tych okolicznościach popadł w uzależnienie od heroiny. W 1950 Irene rodzi trzecie dziecko Milesa - Milesa Davisa IV. Pierwszy ciemny okres, naznaczony heroiną w życiu Milesa trwa 5 lat. Przezwyciężył go i postanowił wziąść udział w nagraniach , razem z 9 innymi, zdolnymi muzykami, rozpoczyna pracę z Gilem Evansem. Nagrywają album pt. "Birth of cool", to właśnie moment, kiedy Miles Davis przestaje grać w stylu Bebop i zaczyna kreować swój niepowarzalny styl grania na trąbce. Nagrywa dla małej wytwórni Prestige Records płyte "Walkin'", to ona sprawi, że Prestige Records zyska światową sławę.

W 1955, Miles mając 29 lat, zaczyna pracę z Georgem Avakinem dla najważniejszej wytwórni w USA, Clomubia Records. Znów pracuje z Gilem Evansem i tak powstaje "Miles Ahead", pierwszy naprawdę ważny album w życiu Milesa, stworzony dla ogromnej wytwórni, na którym zawarł swój własny, dojrzały styl gry. Od tego czasu Miles Davis stał się jednym z najbardziej znanych, cenionych i utalentowanych liderów grup jazzowych. Wyrobił sobie pewną markę, która sprawiła, że coraz więcej młodych muzyków chciało z nim grać.

W '57 i '58, Miles przebywał w Paryżu. Już od dawna planował wyjazd, jednak dopiero w '57 nadarzyła się okazja. Grał z francuskimi muzykami własną, skomponowaną przez siebie muzykę. Będąc tam, został poproszony o nagranie muzyki do filmu "Windą na szafot". Miles zgodził się dopiero po obejrzeniu projekcji filmu. Podczas tych prac, dostrzegł pewną dziewczynę, która bardzo go zainteresowała. Jak się później okazało miała na imię Jeanne i była siostrą pianisty. Miles zaprosił ją na kolację i w pewnym momencie powiedział: "Would you make love with me?". Juliette kupiła mu szalik, który zawsze nosił podczas nagrań do filmu, a nawet podczas koncertów w całej Francji. Byli ze sobą bardzo zżyci, jednak po powrocie do USA, Miles poznaje nową dziewczynę, piękną tancerkę Frances Taylor, któa zostanie jego pierwszą żoną.

Frances nie słyszała wcześniej o Milesie, w ogóle nie interesowała się jazzem. Dopiero "Round about the Midnight" sprawi, że pokocha muzykę przyszłego męża. Po ślubie z Frances, Miles Davis zaczyna pracować z piosenkarką Shirley Horn. Jest dla niej bardzo opiekuńczy.W '59 Powstaje najprawdopodobniej najwspanialsza płyta w historii jazzu: "Kind of Blue". Sukcesy zawodowe, Miles odnosił przede wszystkim w studiach, koniec lat '60 nie był łaskawy dla czarnych muzyków. Pewnego wieczoru Miles wyszedł na papierosa przed klub w którym miał koncert. Zobaczył go pijany policjant, który jak się później okazało był rasistą. Skuł Milesa, wcześniej oblewając napojem i zamknął w areszcie. To nie był jedyny przypadek dyskryminacji. Zdarzało się, że Miles jeżdżąc swoim Ferrari, był zatrzymywany przez policjantów, którzy pytali, czy ten samochód należy do niego i czy go nie ukradł od swojego pana! To sprawiło, że muzyk zyskał wielkie uprzedzenie do białych ludzi. Potem na koncertach dla białej publiczności, po prostu odwracał się od słuchaczy.

Pewnego razu żona namówiła Milesa, żeby wybrał się z nią na pokaz hiszpańskiej sztuki tanecznej. To wydarzenie sprawiło, że Miles zafascynował się tą kulturą Hiszpanii, czego owocem jest album "Sketches of Spain". Davis nagrywa kolejne albumy, "Miles in Sky", "On the corner", "Porgy and Bess"... Po rozstaniu z Johnem Coltranem, Miles był zrozpaczony, bo wiedział, że bardzo trudno mu będzie znaleźć tak dobrego saksofoniste jak Coltrane, mimo to selekcjonując kolejnych muzyków, odkrywa pewien talent. Zatrudnia o 15 lat młodszego od siebie Wayne'a Shortera, właśnie wtedy z Milesem zaczyna grać także Herbie Handcock, Ron Carter i Tony Williams.

Dodany obrazek

W '65 Miles Davis miał operację gardła, stąd jego szczególny ton głosu. Podczas koncertów dokwierał mu ból, nie przerwał jednak trasy kocertowej. Po jej ukończeniu Miles nagrywa "Someday my prince will come", jest to pierwszy album Columbii, na którym umieszczono postać czarnej kobiety, była nią Francis, żona muzyka. Zaraz po ukończeniu prac nad tą płytą, Miles znowu zaczyna brać heroinę... Francis zwraca się o pomoc do lekarzy, lecz oni sa bezradni, bo Miles nie chce rzucić nałogu. Żona bardzo źle wspomina ten okres, przyznaje że jej mąż, przez uzależnienie stał się okrutny, mimo to wiedziała, że on ją kocha.

1969 rok przynosi wiele zmian. Miles znowu zaczyna grać i daje koncerty. Na klawiszach zatrudnia tym razem Chicka Corea, bo postanawia połaczyć jazz z elektroniką, a on był w ów czasie najlepszym muzykiem grającym na keybordzie. John McLauglin przekonuje Milesa o talencie Jimiego Hendrixa. Miles plauje z nim współpracę, jednak Jimi umiera i wszystko spala na panewce. Twórczośc Hendrixa inspiruje Milesa. Nagrywa album Bitches Brew, potem wyjeżdża w trasę koncertową do Europy.



Miles miał wiele pasji. Jedną z nich było umiłowanie do boksu. Francis wspomina jak chodził z nią na salę gimnastyczną i ćwiczył uderzenia na małym worku treningowym. Inspiracją Milesa w tej dziedzinie był Jack Johnson, czarny bokser, który zdobył pas mistrzowski i stał się symbolem walki czarnych o równouprawnienie. W 1970 r. Miles nagrywa soundtrack do filmu dokumentalnego o Jacku Jaohnsonie. Kilkanaście miesięcy później bierze rozwód z Francis i poślubia Betty Mabry. Romansuje z aktorą Cycely Tyson, poźniej z Marguerite Eskridge. Ta ostatnia będzie matką jego czwartego dziecka - Erina.

Miles miał coraz większe problemy z narkotykami, był po cięzkim wypadku samochodowym i był rozstrojony psychicznie. To wszystko sprawiło, że Miles postanowił zrobić sobie półroczną przerwę, jednak 6 miesięcy przerodziło się w 5 długich i ciemnych lat w jego twórczośći. W końcu wraca do świata żywych, pomaga mu w tym Cycely Tyson. Odkrywa nową postać, saksofonistę Billa Evansa, który dołączy do reanimowanego zespołu. Miles znowu wraca na scenę. Zatrudnia również jednego basistę Marcusa Millera, carnego młodego muzyka, który stanie się jego przyjacielem. Miles znów miał kłopoty ze zdrowiem, miał wylew, który spowodował paraliż jego prawej ręki. To wydarzenie sprawiło, że muzyk wziął się w garść, podjął rehabilitację, ćwiczył rękę i odstawił używki. Kupił dom na wybrzeżu Malibu i odnalazł swoją następną pasję. Zaczął malować. Sztuka rysunku pozwoliła mu na odzyskanie czucia w ręce, co zaowocowało następną płytą "Aura". Miles dał sznsę swojemu bratankowi, pozwolił mu zagrać na perkusji. Co ciekawe, przez pewnien czas, będąc w trasie koncertowej na perkusji grał nawet jego młodszy syn - Erin. W 1985, Miles wziął udział w projekcie pt. "Zjednoczeni artyści przeciwko Apartheid". Rok później, razem z polskim muzykiem Michałem Urbaniakiem nagrywa album "Tutu".

Dodany obrazek

W międzyczasie, dzięki utworom "Time after time", "Human nature" stał się ikoną popkultury. Znamienne dla postaci Milesa było jego bardzo ścisłe związanie swojego życia z muzyką, zawsze pracował nad jakimś albumem. W 1991 r. nagrywa "The doo bop" i jako pierwszy łączy hip-hop i jazz. Kilka miesięcy później, 28 wrześniu tego roku, Miles umiera na wylew.


Dodany obrazek


======================================
======================================
D Y S K O G R A F I A
======================================


1945 (The age of 19)

* Miles Davis - First Miles (Savoy SJL 1196)
* Charlie Parker Story (Savoy MG 12079)
* Charlie Parker Memorial, Vol. 2 (Savoy MG 12009)
* The Immortal Charlie Parker (Savoy MG 12001)

1946 (The age of 20)

* Charlie Parker - Yardbird in Lotus Land (Spotlite (E) SPJ 123)
* Charlie Parker on Dial, Vol. 1 (Spotlite (E) SPJ 101)
* Charlie Parker - Alternate Masters, Vol. 2 (Dial LP 905)
* Charles Mingus - The Young Rebel (Swingtime (E) ST 1010)
* Baron Mingus - God's Portrait c/w unknown title (not released) (Fentone 2001)
* V.A. - Jazz Off the Air, Vol. 3 (Spotlite (E) SPJ 148)
* V.A. - Boning Up the 'Bones (EmArcy MG 36038)
* Billy Eckstine - Mr. B and the Band (Savoy SJL 2214)
* Billy Eckstine - The Love Songs of Mr. "B" (EmArcy MG 36030)
* Billy Eckstine - I Surrender, Dear (EmArcy MG 36010)
* Billy Eckstine - Blues for Sale (EmArcy MG 36029)
* Miles Davis - Boppin' the Blues (Black Lion (E) BLP 60102)

1947

* Illinois Jacquet and his Tenor Sax (Aladdin AL 803)
* Charlie Parker - Encores (Savoy SJL 1107)
* The Genius of Charlie Parker (Savoy MG 12014)
* Charlie Parker Memorial, Vol. 1 (Savoy MG 12000)
* Coleman Hawkins/Howard McGhee/Lester Young - A Date with Greatness (Imperial LP 9188-A)
* Charlie Parker - The Complete Savoy Studio Sessions (Savoy SJL 5500)
* Charlie Parker on Dial, Vol. 4 (Spotlite (E) SPJ 104)
* Charlie Parker - The Bird Blows the Blues (Dial LP 901)
* Charlie Parker - Alternate Masters, Vol. 1 (Dial LP 904)
* Charlie Parker on Dial, Vol. 5 (Spotlite (E) SPJ 105)
* Charlie Parker on Dial, Vol. 6 (Spotlite (E) SPJ 106)
* Charlie Parker - Crazeology c/w Crazeology, II: 3 Ways of Playing a Chorus (Dial 1034)
* Charlie Parker, Vol. 4 (Dial LP 207)

1948

* Gene Roland Band featuring Charlie Parker - The Band That Never Was (Spotlite (E) SPJ 141)
* Charlie Parker - Bird's Eyes, Vol. 6 (Philology (It) 214W 29)
* Charlie Parker - Bird on 52nd St. (Jazz Workshop JWS 501)
* Charlie Parker (Prestige PR 24009)
* Charlie Parker - Bird at the Roost, Vol. 1 (Savoy Jazz ZDS 4411/12)
* Newly Discovered Sides by Charlie Parker (Savoy MG 12186)
* Charlie Parker - The 'Bird' Returns (Savoy MG 12179)
* Miles Davis - Nonet 1948 - Jam 1949 (Royal Jazz (D) RJD 514)
* Charlie Parker - Miles Davis - Lee Konitz (Ozone 2)
* The Persuasively Coherent Miles Davis (Alto AL 701)
* Hooray for Miles Davis, Vol. 1 (Session Disc 101)
* Charlie Parker - Bird's Eyes, Vol. 1 (Philology (It) 214W 5)
* Charlie Parker - Live Performances (ESP-Disk' ESP 3000)
* Charlie Parker on the Air, Vol. 1 (Everest FS 214)

1949

* The Metronome All Stars - From Swing to Be-Bop (RCA Camden CAL 426)
* Miles Davis - Birth of the Cool (Capitol T 792)
* Miles Davis - The Complete Birth of the Cool (Capitol M 11026)
* V.A. - Tadd Dameron Big 10 and Royal Roost Jam (Beppo (E) BEP 503)
* Charlie Parker - Rara Avis Avis, Rare Bird (Stash STCD 21)
* V.A. - Strictly Be-Bop: Capitol Jazz Classics, Vol. 13 "Be Bop Professors" (Capitol (J) 5C 052 851)
* The Miles Davis/Tadd Dameron Quintet in Paris Festival International de Jazz, May, 1949 (Columbia JC 34804)
* Miles Davis/Tadd Dameron - Sensation '49: A Document from the Paris Jazz Festival 1949 (Phontastic (Swd) PHONT 7602)
* Charlie Parker - Bird in Paris (Bird in Paris CP 3)
* V.A. - Stars of Modern Jazz Concert at Carnegie Hall (IAJRC 20)

1950

* Charlie Parker - Birth of the Bebop: Bird on Tenor 1943 (Stash ST 260)
* Miles Davis - Dick Hyman - Sonny Stitt (Ozone 1)
* Here Are Stan Getz and Miles Davis (Kings of Jazz (It) KLJ 20013)
* Sarah Vaughan in Hi-Fi (Columbia CL 745)
* Miles Davis All Stars and Gil Evans (Beppo (E) BEP 502)
* Hooray for Miles Davis, Vol. 2 (Session Disc 102)

1951 (The age of 25)

* Miles Davis and Horns (Prestige PRLP 7025)
* Miles Davis - Early Miles (Prestige PR 7674)
* Sonny Rollins with the Modern Jazz Quartet, Art Blakey, Kenny Drew (Prestige PRLP 7029)
* The Genius of Charlie Parker, #8 - Swedish Schnapps (Verve MGV 8010)
* The Magnificent Charlie Parker (Clef MGC 646)
* The Metronome All Stars - All Star Sessions (Capitol M 11031)
* V.A. - Conception (Prestige PRLP 7013)
* Miles Davis - Eddie 'Lockjaw' Davis - Art Blakey (Ozone 7)
* Miles Davis - Dig (Prestige PRLP 7012)

1952

* Jimmy Forrest and Miles Davis Live at the Barrel (Prestige PR 7858)
* Miles Davis/Jimmy Forrest - Lady Bird (Jazz Showcase LP 5004)
* Miles Davis - Rare Unreleased Broadcasts (Yadeon (J) 502)
* V.A. - Woman in Jazz, Vol. 3 (Stash ST 113)
* Miles Davis and his All Stars (Ozone 8)
* Miles Davis, Vol. 1 (Blue Note BLP 1501)
* Miles Davis - Complete 1st and 3rd Sessions on Blue Note (Blue Note CDP 7 81501-2)
* Miles Davis, Vol. 2 (Blue Note BLP 1502)

1953

* Miles Davis - Collector's Items (Prestige PRLP 7044)
* Miles Davis - Hi-Hat All Stars Recorded Live at Hi-Hat, Boston 1955 (Fresh Sound (Sp) FSR 302)
* Miles Davis - Complete 2nd Session on Blue Note (Blue Note CDP 7 81502-2)
* Miles Davis - Blue Haze (Prestige PRLP 7054)
* Charlie Parker - Bird Meets Birks (Mark Gardner (E) MG 102)
* Miles Davis and the Lighthouse All-Stars - At Last! (Contemporary C 7645)

1954

* Miles Davis - Walkin' (Prestige PRLP 7076)
* Miles Davis - Bags' Groove (Prestige PRLP 7109)
* Miles Davis and the Modern Jazz Giants (Prestige PRLP 7150)

1955

* Miles Davis - The Musings of Miles (Prestige PRLP 7007)
* Miles Davis - Blue Moods (Debut DEB 120)
* Miles Davis - Miscellaneous Davis 1955-1957 (Jazz Unlimited (Swd) JUCD 2050)
* Miles Davis and Milt Jackson Quintet/Sextet (Prestige PRLP 7034)
* Miles Davis - The Legendary Prestige Quintet Sessions (Prestige 4PRCD 4444-2)
* The Complete Columbia Recordings of Miles Davis with John Coltrane (Mosaic MQ9 191)
* Miles Davis - Circle in the Round (Columbia KC2 36278)
* Miles Davis - 'Round About Midnight (Columbia CL 949)
* Miles Davis - Basic Miles (Columbia C 32025)
* Miles Davis - The Columbia Years 1955-1985 (Columbia C5X 45000)
* V.A. - Jazz Omnibus (Columbia CL 1020)
* Miles Davis - Miles (Prestige PRLP 7014)

1956 (The age of 30)

* Workin' with the Miles Davis Quintet (Prestige PRLP 7166)
* Steamin' with the Miles Davis Quintet (Prestige PRLP 7200)
* Relaxin' with the Miles Davis Quintet (Prestige PRLP 7129)
* Miles Davis Quintet at Peacock Alley (VGM/Soulard VGM-SOU 1997)
* Leonard Bernstein - What Is Jazz (Columbia CL 919)
* The Brass Ensembles of the Jazz and Classical Music Society - Music for Brass (Columbia CL 941)
* Cookin' with the Miles Davis Quintet (Prestige PRLP 7094)
* Lester Young Meets Miles, M.J.Q. and the Jack Teagarden All Stars (Unique Jazz UJ 014)
* Miles Davis/Bud Powell/Art Tatum - Unreleased Performances (Teppa 76)

1957

* Miles Davis - Miles Ahead (Columbia CL 1041)
* Miles Davis - Miles Ahead (stereo) (Columbia/Legacy CK 40784)
* Miles Davis - John Coltrane - Sonny Rollins (Ozone 18)
* Miles Davis - Makin' Wax (Chakra (It) TH 100 MD)
* Rene Urtreger en Concerts (Carlyne Music (F) CAR 006)
* Miles Davis - Ascenseur pour L'echafaud (Fontana (F) 662 213-TR)
* Miles Davis - Ascenseur pour L'echafaud: Complete Recordings (Fontana (F) 836 305-2)
* Miles Davis - The Complete Amsterdam Concert 1957 (Celluloid (It) 668 232)

1958

* Miles Davis - Milestones (Columbia CL 1193)
* Cannonball Adderley - Somethin' Else (Blue Note BLP 1595)
* Cannonball Adderley - Alison's Uncle, Autumn Leaves (Blue Note (J) BNJ 27001)
* V.A. - The Other Side Blue Note 1500 Series (Blue Note (J) BNJ 61008/10)
* Miles Davis All Stars featuring John Coltrane and Bill Evans (Jazz Band (E) EB 418)
* Miles Davis - Jazz Tracks (Columbia CL 1268)
* Miles Davis - '58 Sessions (Columbia/Legacy CJ 47835)
* Miles Davis - Black Giants (Columbia PG 33402)
* Michel Legrand - Legrand Jazz (Columbia CL 1250)
* Miles Davis/Thelonious Monk - Miles and Monk at Newport (Columbia CL 2178)
* V.A. - Newport Jazz Festival 1958-59 (FDC (It) 1024)
* Miles Davis - Porgy and Bess (Columbia CL 1274)
* Miles Davis - Jazz at Plaza, Vol. 1 (Columbia C 32470)
* Miles Davis All Stars featuring John Coltrane with Cannonball Adderley (Jazz Band (E) EB 409)

1959

* Miles Davis - Kind of Blue (Columbia CL 1355)
* The Sound of Miles Davis (Toei Video (J) TE M576)
* The Complete Miles Davis-Gil Evans Studio Recordings (Columbia/Legacy CXK 67397)
* Miles Davis - Sketches of Spain (Columbia CL 1480)

1960

* Miles Davis - Directions (Columbia KC2 36472)
* Miles Davis en Concert avec Europe 1 (Trema (F) 710455)
* Miles Davis and John Coltrane Live in Stockholm 1960 (Dragon (Swd) DRLP 90/91)
* John Coltrane - Bird Note (Bird Note (Swd) no number)
* Miles Davis/John Coltrane - Copenhagen 1960 (Royal Jazz (D) RJD 501)
* Miles Davis Quintet Live in Zurich 1960 (Jazz Unlimited (Swd) JUCD 2031)
* Miles Davis/John Coltrane - Miles and Coltrane Quintet Live, First Time on Records (Unique Jazz UJ 019)
* Miles Davis - Free Trade Hall, Vol. 1 (Magnetic (Luxe) MRCD 102)
* Miles Davis Quintet Live in Europe (Jazz Up (It) JU 320)
* Miles Davis - Free Trade Hall, Vol. 2 (Magnetic (Luxe) MRCD 103)
* Miles Davis/Sonny Stitt - Stockholm 1960 (Royal Jazz (D) RJD 509)
* Miles Davis and Sonny Stitt Live in Stockholm 1960 (Dragon (Swd) DRLP 129/30)

1961 (The age of 35)

* Miles Davis - Someday My Prince Will Come (Columbia CL 1656)
* Miles Davis in Person, Vol. 2 - Saturday Night at the Blackhawk (Columbia CL 1670)
* Miles Davis in Person, Vol. 1 - Friday Night at the Blackhawk (Columbia CL 1669)
* Miles Davis - The Complete Blackhawk Sessions (Mosaic Q6 220)
* V.A. - Who's Who in Jazz (Columbia CL 1765)
* Miles Davis - Transition (Magnetic (Luxe) MRCD 125)
* Miles Davis - Circle in the Round (CBS/Sony (J) 36AP 1409/10)
* Miles Davis at Carnegie Hall (Columbia CL 1812)
* Miles Davis - Live Miles: More Music from the Legendary Carnegie Hall Concert (Columbia CL 40609)

1962

* Miles Davis - Quiet Nights (Columbia CL 2106)
* V.A. - Jingle Bell Jazz (Columbia CL 1893)
* Miles Davis - Sorcerer (Columbia CL 2732)
* Miles Davis - Facets, Vol. 1 (Columbia (F) 21070)

1963

* Miles Davis - The Complete 63-64 Columbia Recordings (Mosaic Q10 226)
* Miles Davis - Seven Steps to Heaven (Columbia CL 2051)
* Miles Davis - Miles in St. Louis (VGM 0003)
* IXXI. Miles Davis Quintet Live in St. Louis and Paris 1963 (The Golden Age of Jazz (It) JZCD 371)
* Miles Davis - Cote Blues (Jazz Music Yesterday (It) JMY 1010-2)
* Miles Davis in Europe (Columbia CL 2183)
* Miles Davis at Monterey 1963 Complete (So What! (J) SW 042)

1964

* Miles Davis - 'Four' & More (Columbia CL 2453)
* Miles Davis - My Funny Valentine (Columbia CL 2306)
* Miles Davis - Miles in Tokyo (CBS/Sony (J) SONX 60064)
* Miles Davis - Miles in Berlin (CBS (G) SBPG 62976)
* Miles Davis - Paris, France (Heart Note HN 004)
* Miles Davis - The Complete Copenhagen Concert 1964 (Magnetic (Luxe) MRCD 117)
* Miles Davis - Davisiana (Moon (It) MCD 033-2)
* Miles Davis - All Blues (Musica Jazz (It) MJCD 1090-2)
* IXXII. Miles Davis Quintet Live in Sindelfingen 1964 (The Golden Age of Jazz (It) JZCD 372)
* Miles Davis - Seven Steps to Heaven (Jazz Door (It) JD 1225)

1965

* Miles Davis - E.S.P. (Columbia CL 2350)
* Miles Davis - Cookin' at the Plugged Nickel (Columbia CJ 40645)
* Miles Davis - Complete Live at Plugged Nickel 1965 (CBS/Sony (J) SRCS 5766/72)
* Miles Davis at Plugged Nickel, Chicago, Vol. 2 (CBS/Sony (J) 23AP 2568)
* Miles Davis at Plugged Nickel, Chicago, Vol. 1 (CBS/Sony (J) 23AP 2567)

1966 (The age of 40)

* Miles Davis - Gingerbread Boy, At Portland State College (Stone OE 66201)
* Miles Davis - Miles Smiles (Columbia CL 2601)

1967

* The Studio Recordings of Miles Davis Quintet 65-68 (Mosaic Q10 177)
* Miles Davis - Water Babies (Columbia C 34396)
* Miles Davis - Nefertiti (Columbia CS 9594)
* Miles Davis - His Greatest Concert Ever (Jazzman JM 11742)
* Miles Davis - Tempo di Jazz (Tempo di Jazz (It) CDTJ 703)
* Miles Davis - No Blues (Jazz Music Yesterday (It) JMY 1003-2)

1968

* Miles Davis - Miles in the Sky (Columbia CS 9628)
* Miles Davis - Filles de Kilimanjaro (Columbia CS 9750)
* Miles Davis - The Complete in a Silent Way Sessions (Mosaic Q5 209)

1969

* Miles Davis - In a Silent Way (Columbia CS 9875)
* Miles Davis - 1969 Miles: Festiva de Juan Pins (CBS/Sony (J) SRCS 6843)
* The Selected Works of Chick Corea - Music Forever and Beyond (GRP GRD 5-9819)
* Miles Davis Interview, 4 Aug., 1969 (Columbia)
* Miles Davis - Bitches Brew (Columbia GP 26)
* Miles Davis - Double Image (Moon (It) MCD 010/11-2)
* IXXIII. Miles Davis Quintets: Bitches Brew Live (The Golden Age of Jazz (It) JZCD 373)
* Miles Davis - Spanish Key (Lunch for Your Ears (E) LFYE 001)
* Miles Davis - Paraphernalia (Jazz Music Yesterday (It) JMY 1013-2)
* Miles Davis - Big Fun (Columbia PG 32866)
* Miles Davis - The Complete Bitches Brew Sessions (Mosaic MQ6 183)

1970

* Miles Davis - Live/Evil (Columbia G 30954)
* Miles Davis - A Tribute to Jack Johnson (Columbia S 30455)
* Miles Davis - Hill Auditorium, 2/21/'70 (Jazz Masters (G) JM 006)
* Miles Davis - It's About That Time: Live at the Fillmore East, March 7, 1970 (Columbia/Legacy C2K 85191)
* Miles Davis at Fillmore West - Black Beauty (CBS/Sony (J) 28AP 2155/56)
* Miles Davis - Get Up with It (Columbia KG 33236)
* Miles Davis at Fillmore (Columbia G 30038)
* V.A. - The First Great Rock Festivals of the Seventies - Isle of Wight - Atlanta Pop Festival (Columbia G3X 30805)
* Miles Davis - Fillmore West, 10/17/'70 (Jazz Masters (G) JM 007)

1971 (The age of 45)

* Miles Davis - Lennies on the Turnpike '71 (Jazz Masters (G) JM 001/02)
* IXXIV. Miles Davis Band: Miles Davis + Keith Jarrett Live (The Golden Age of Jazz (It) JZCD 374)
* Miles Davis - Neue Stadthalle, Switzerland, 10/22/'71 (Jazz Masters (G) JM 008/09)
* Miles Davis - Another Bitches Brew (Jazz Door (It) JD 1284/85)
* Miles Davis - Two Miles Live (Discurious (It) DIS 201)
* Miles Davis - Berlin and Beyond (Lunch for Your Ears (E) LFYE 006/07)
* Miles Davis in Sweden 1971 (Miles MD 1)
* Hooray for Miles Davis, Vol. 3 (Session Disc 123)

1972

* Miles Davis - On the Corner (Columbia KC 31906)
* Miles Davis in Concert (Columbia KG 32092)

1973

* Miles Davis - Black Satin (Jazz Masters (G) JM 011/12)
* Miles Davis - More Live Evil (Zipperdeke (J) ZIP 009)
* Miles Davis - Ife (Lunch for Your Ears (E) LFYE 002)
* Miles Davis - "Isle of Wight" (Columbia (F) 450472 1)
* Miles Davis - Unknown Sessions 1973-1976, Vol. 1 (Kind of Blue (J) KOB 001)
* Miles Davis - Call It What It Is (Jazz Music Yesterday (It) ME 6403)
* Miles Davis - Berlin '73 (Jazz Masters (G) JM 003)
* Miles Davis - Palais des Sports, Paris 1973 (Jazz Masters (G) JM 016)

1974

* Miles Davis - Dark Magus (CBS/Sony (J) 28AP 2165/66)

1975

* Miles Davis - Agharta (CBS/Sony (J) 28AP 2167/68)
* Miles Davis - Pangaea (CBS/Sony (J) 28AP 2169/70)
* Miles Davis - New York Bottom Line 1975 (Jazz Masters (G) JM 017/18)

1980 (The age of 54)

* Miles Davis - The Man with the Horn (Columbia FC 36790)

1981 (The age of 55)

* Miles Davis - Shout (12 inch maxi single) (Columbia AS 1274)
* Miles Davis - We Want Miles (Columbia C2 38005)
* V.A. - Jazz Beau Coup. (Columbia Sampler)
* Miles Davis - Miles! Miles! Miles!: Live in Japan '81 (CBS/Sony (J) SRCS 6513/14)

1982

* Miles Davis - Moonlight Shadows (Megadisc)
* Miles Davis - Spring (Paradise (It) P 1020-2)
* Miles Davis - The Second Spring (Paradise (It) P 1030)
* Miles Davis - Star People (Columbia FC 38657)
* Miles Davis - Forum, N.Y., 12/31/82 (Jazz Masters (G) JM 024)

1983

* Miles Davis - In the West (Jazz Masters (G) JM 022/23)
* Miles Davis - Atmosphere (Four Beat Sounds (It) FBMD 83058/59)
* Miles Davis - Decoy (Columbia FC 38991)
* Miles Davis in Warsaw '83 (Poli Jazz (Poland) PSJ X 001)

1984

* Miles Davis - You're Under Arrest (Columbia FC 40023)
* Miles Davis - This Is Miles!, Vol. 2 (CBS/Sony (J))

1985

* Miles Davis - Aura (Columbia C2X 45332)
* Miles Davis - Miles Under Arrest: Live 1985 (Gema)
* Miles Davis - Human Nature (Jazz File JF 1001)
* Miles Davis - The King of Priests (Flashback 07 93 0211)
* Miles Davis - Pacific Express (Jazz Masters (G) JM 019/20)
* V.A. - Sun City (Manhattan MHS 91149)
* V.A. - Sun City (12 inch maxi single) (Manhattan S14 123)
* Miles Davis - Unissued '85 (On Stage CD/ON 2230)

1986 (The age of 60)

* TOTO - Fahrenheit (Columbia FC 40273)
* Miles Davis - Tutu (Warner Bros. 25490)
* Miles Davis - Backyard Ritual (Warner Bros.)
* Prince - Crucial (H.T.B. Entertainment Group CD 038001)
* Miles Davis - Full Nelson (12 inch maxi single) (Warner Bros.)
* Miles Davis - Social Music (Tiki Records (It) TR 02)
* Miles Davis - Maze (Lunch for Your Ears (E) LFYE 008/09)
* Miles Davis - Time After Time (Tiki Records (It) TR 03)
* Miles Davis - High-Energy - Rhythm Attack (M.D. 86)
* Miles Davis - Street Scenes (Lunch for Your Ears (E) LFYE 010/11)

1987

* Miles Davis/Marcus Miller - Siesta (Warner Bros. 25655)
* Miles Davis - Greek Theater '88 (Jazz Masters (G) JM 004/05)
* Miles Davis - Scrooged: Original Motion Picture Soundtrack (A&M SP 3291)
* Miles Davis - Antwerp Agitation (no label no number)
* Prince - Grosse Freiheit 36: Driving to Midnight Mess (Savarage)
* Scritti Politti - Oh, Patti (Virgin VST 1006)

1988

* Cameo - Machismo (Mercury 836 002-2)
* Miles Davis in Concert '88, Pt. 1 (Jazz Concert MDCD 101)
* Miles Davis in Concert '88, Pt. 2 (Jazz Concert MDCD 102)
* Chaka Khan - C.K. (Warner Bros. 25707)
* Miles Davis Live Around the World (Warner Bros. (J) WPCR 0443)
* Miles Davis in Warsaw '88 (Poli Jazz (Poland) PSJ X 003)
* Miles Davis - Amandla (Warner Bros. 25873)

1989

* Kenny Garrett - Prisoner of Love (Atlantic 82046)
* Quincy Jones - Back on the Block (Warner Bros. 26020)
* Marcus Miller - The Sun Don't Lie (PRA)
* Miles Davis - Time After Time (Jazz Door (It) JD 1256/57)
* Miles Davis Band Live Tutu (The Golden Age of Jazz (It) JZCD 375)
* Miles Davis - Miles in Montreux (Jazz Door (It) JD 1235)
* Miles Davis Live at Montreux Jazz Festival (Jazz Door (It) JD 1287/88)
* Miles Davis - Miles in Paris (Four Aces FAR 006)

1990

* Miles Davis/Michel Legrand - Dingo (Warner Bros. 26438-2)
* Miles Davis - The Hot Spot: Original Motion Picture Soundtrack (Antilles 442 846 813-2)
* Paolo Rustichelli - Capri (Verve-Forecast 314 517 206-2)
* Paolo Rustichelli - Mystic Man (Island/Guts & Grace 161 531 065-2)
* Miles Davis - Sing in Singen (Regency REG 027)
* Shirley Horn - You Won't Forget Me (Verve 847 482-2)

1991 (The age of 65)

* Miles Davis - Doo-Bop (Warner Bros. 9 26938-2)
* Miles Davis - Blow/Fantasy (Warner Bros.)
* Miles Davis - The Doo-Bop Song EP (Warner Bros. (J) WPCP 5066)
* Miles Davis - Miles and Quincy Live at Montreux (Warner Bros. 2 45221)
* Miles Davis - Black Devil (Beech Marten (It) BM 053/2)


  • 0

#4
OFFLINE   piotrexxx

piotrexxx

    Blue Member

  • Topic Starter
  • Friend
  • ID:
    33205

  • Postów:
    35

  • Dołączył:
    01-11-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:lubelskie

  • Kraj:
Reputacja: 3
Neutralna
BOYS

Dodany obrazek

Wiosną 1991 r. pięciu chłopaków założyło zespół. Nie wiedzieli jak się będą nazywać, tak więc nazw było kilka: Las Vegas, Black&White, aż w końcu jednogłośnie wybrano nazwę BOYS. Od początku kompozytorem utworów i autorem tekstów jest Marcin Miller. Początki były trudne. Sprzęt po części pożyczony, robiony własnoręcznie, ale zapał chłopaków był wielki. Zespół reklamował się wszędzie. Grał na weselach, dożynkach i wiejskich zabawach - i był bardzo lubiany!

Przyszedł czas na nagranie pierwszego materiału. Nagrany był w garażu. Firma Blue Star - ówczesny potentat na rynku tego rodzaju muzyki kupiła materiał od zespołu i tak się zaczęło. Kaseta nosiła tytuł "Dziewczyna z marzeń". Znalazł się tam utwór pt. "Wolność", który ku zaskoczeniu firmy stał się wielkim przebojem muzyki disco polo. Następne materiały zespół nagrywał już w profesjonalnych studiach nagraniowych. Po nagraniu kaset "Usłysz wołanie" i "Wspólne inicjały" kaseta "Miłość jak wiatr" wywindowała zespół na pierwsze miejsca list przebojów. W czerwcu 1996 roku zespół wydaje płytę pt. "Łobuz i drań" i tym materiałem zapewnił sobie stałe miejsce na najwyższym podium. Piosenki z tej płyty są śpiewane przez wszystkich i wszędzie w Polsce i za granicą.

Zespół "BOYS" może poszczycić się wieloma nagrodami i osiągnięciami. Ogólnie posiada 5 platynowych płyty i 2 złote. W 1996 roku podczas wręczania nagród za osiągnięcia w W-wie w klubie Tango odebrał 3 statuetki "Victoria '96" za: zespół roku, Wokalista roku i płytę roku. 27.06.1995 roku w Opolu odebrał nagrodę jako jedyna grupa Disco Polo od TVP. W 1997 i 2001 na festiwalu w Ostródzie zajął 1 miejsce i zdobył nagrodę publiczności. W sumie zespół "BOYS" posiada 17 nagród wręczonych za swoje osiągnięcia.

Zespół koncertował w Stanach Zjednoczonych, Grecji, Niemczech, Belgii, Austrii i ma w planach wiele dalszych tras zagranicznych ...

Edytowany przez piotrexxx, 22 listopad 2008 - 16:14.

  • 0

#5
OFFLINE   piotrexxx

piotrexxx

    Blue Member

  • Topic Starter
  • Friend
  • ID:
    33205

  • Postów:
    35

  • Dołączył:
    01-11-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:lubelskie

  • Kraj:
Reputacja: 3
Neutralna
ClassicDodany obrazek

Grupa Classic istnieje od 1994 roku. Trzon zespołu stanowią: Mariusz Winnicki i Robert Klatt. Ten drugi jest kuzynem Piotra Klatta, lidera grupy Róże Europy. Popularność zespołowi Classic przyniosła piosenka "Jolka, Jolka". Ten przebój grupa wylansowała pod koniec 1995 roku. W tym samym czasie ukazała się kaseta pod tym samym tytułem na której znalazł się także inny przebój pt. "Piękną miałaś twarz". W 1997 roku zespół wydał płytę pt. "Warto żyć". Dwie piosenki z tej płyty stały się wielkimi przebojami. Mam tu na myśli tytułowy kawałek "Warto żyć" i piosenkę "Jesteś wielkim spełnieniem moich marzeń". W tym samym roku zespół wypuścił na rynek płytę pt. "Składanka" na ktorej zamieścił największe przeboje ze swoich poprzednich płyt. Na kolejną płytę fani musieli poczekać aż 2 lata, jednak zostali bardzo mile zaskoczeni. Zespół powrócił w 1999 roku w poszerzonym składzie. Obok Mariusza i Roberta w zespole znaleźli się instrumentaliści: Wiesław Uczciwek - instrumenty klawiszowe, W. Orłowski - gitara i Krzysztof Rybus - perkusja. W tym składzie zespól nagrał płytę "To dla was", wydaną na początku 1999 roku. Na płycie tej znalazły się takie przeboje jak m.in. "Nie chcę więcej" czy też "Masz w sobie coś". W 2000 roku ukazuje się kolejne retrospektywne wydawnictwo w formie megamixu największych przebojów. Na kolejną płytę grupy Classic fani musieli poczekać następne 2 lata. Płyta pt. "Bilet do nieba" ukazała się wiosną 2002 roku. Krążek pokazał całkiem nowe oblicze zespołu. Grupa zrezygnowała z dotychczasowej typowej dla disco polo stylistyki i zaczęła brnąć ku muzyce pop. Zmienił się także skład zespołu. Od tej pory grupę Classic tworzą: Mariusz Winnicki (wokal, gitara akustyczna), Robert Klatt (wokal, instrumenty klawiszowe), Tomasz Orłowski (gitara elektryczna), Wiesław Uczciwek (instrumenty klawiszowe), Sebastian Dorosiewicz (perkusja) i Mieczysław Grubiak (saksofon). To sprawia, że Classic jest chyba jedynym wykonawcą tego nurtu muzyki, który na koncertach gra w stu procentach na żywo. Zespół zdobył kilka nagród na festiwalu muzyki disco polo w Ostródzie, zagrał mnóstwo koncertów w całej Polsce i poza jej granicami. Bardzo często panowie występują na imprezach z udziałem wykonawców nie związanych z nurtem disco polo (szczególnie w okresie wakacyjnym). Poza licznymi przebojami własnego autorstwa zespół znany jest z "odkurzania" popularych hitów sprzed lat. Grupa przypomniała m.in. takie piosenki jak "Zabrałaś mi lato" (z repertuaru Romana Gerczaka), "Wołanie przez ciszę" (z repertuaru Universe), "Dzień najwyżej dwa" (z repertuaru Czerwonych Gitar) czy też "Dni których nie znamy" (z repertuaru Marka Grechuty). Ponadto warto wspomnieć, że Robert Klatt przez 2 lata (2002-2004) był gospodarzem programu muzycznego "Szczęśliwa 8" na Polsacie 2, a następnie producentem programu "Muza.pl", który emitowała telewizja TV4. W chwili obecnej natomiast pracuje wraz ze swoim zespołem nad jego nową płytą.
  • 0

#6
OFFLINE   Yokura

Yokura

    Bronze Member

  • Friend
  • ID:
    19

  • Postów:
    509

  • Dołączył:
    25-06-2006



  • Skąd:Kongo
Reputacja: 58
Bardzo Dobra

Queen

Dodany obrazek





Zaliczenie Queen do jakiegokolwiek stylu jest trudne ze względu na charakterystykę brzmienia. Najczęściej muzykę charakteryzuje się jako melodyjny rock, część kompozycji charakteryzuje hard rock, a także glam rock. W wielu utworach grupy daje się zauważyć wpływy rocka progresywnego oraz muzyki pop.

Grupa Queen wypracowała łatwo rozpoznawalne brzmienie, oparte na melodyjnej grze gitary elektrycznej, ostro grającej sekcji rytmicznej oraz bardzo charakterystycznym i technicznie poprawnym śpiewie. Grupa Queen nie stroniła od muzycznej groteski. Muzyczne i pozamuzyczne ekstrawagancje (takie jak przyjęcia na kilkaset osób czy kobiece przebrania w teledyskach), muzyczna integralność, pełne profesjonalizmu koncerty, a przede wszystkim utwory, pod wszelkimi względami dopięte na ostatni guzik przyczyniły się do popularności zespołu.

W 2001 grupa Queen została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame w USA, a 11 listopada 2004 do Hall of Fame w Wielkiej Brytanii.


Członkowie zespołu

Freddie Mercury (prawdziwe nazwisko Farrokh Bulsara) w 1970 r. dołączył do Rogera Taylora (prawdziwe nazwisko Meddows-Taylor) i Briana Maya, członków rozpadającej się formacji Smile. Rozpad po odejściu poprzedniego wokalisty, Tima Staffella, zaowocował również zmianą nazwy zespołu na Queen. Czwartym stałym członkiem zespołu został w 1971 r. John Deacon. Przed jego dołączeniem do grupy jej członkami było kolejno dwóch basistów: Mike Grose oraz Barry Mitchell.

Zespół przez cały okres swej aktywności zachował wyjątkową stabilność składu:

* John Deacon – gitara basowa,gitara rytmiczna, gitara akustyczna, fortepian, instrumenty klawiszowe, kontrabas (zawiesił swój czynny udział w zespole w 2003 po liście do Rogera Taylora, w którym pisał, że nie chce kontynuować gry w zespole)
* Brian May – gitary, śpiew, fortepian, banjo, ukulele, koto, harfa, dzwony, instrumenty klawiszowe
* Freddie Mercury – śpiew, fortepian, klawesyn, instrumenty klawiszowe, gitara akustyczna w 'Crazy Little Thing Called Love', (zmarł w 1991)
* Roger Taylor – perkusja, śpiew, gitary, gitara basowa, instrumenty perkusyjne, instrumenty klawiszowe

Zespół, mimo śmierci Mercury’ego (24 listopada 1991), nie rozwiązał się. Od 2004 Brian May i Roger Taylor współpracują z Paulem Rodgersem i działają pod szyldem Queen + Paul Rodgers. Rodgers nie jest formalnym członkiem Queen.


Sukcesy grupy

Grupa Queen spędziła aż 1322 tygodnie na UK Albums Chart, spychając na pozycję drugą dotychczasowych liderów – zespół The Beatles (1293 tygodnie). Kolejne trzy miejsca zajęli: Elvis Presley (1280 tygodni), U2 (1150 tygodni) oraz Dire Straits (1136 tygodni).

Statystyki opublikowane zostały przez wydawnictwo Guiness World Record. Wydawca David Roberts powiedział: Jest to niesamowity wyczyn, biorąc pod uwagę fakt, że kariera Queen na liście jest o wiele krótsza niż The Beatles i Presleya.

Nagrody:

* 1973.07 – Złota Płyta – LP "Queen"
* 1974.03 – Złota Płyta – LP "Queen II"
* 1974.10 – Srebrna Płyta – SP "Killer Queen"/"Flick of the wrist"
* 1974.11 – Złota Płyta – LP "Sheer heart attack"
* 1975.10 – Platynowa Płyta – SP "Bohemian rhapsody"/"I'm in love with my car"
* 1975.12 – Platynowa Płyta – LP "A night at the opera"
* 1976.07 – Srebrna Płyta – SP "You're my best friend"/"'39"
* 1976.11 – Srebrna Płyta – SP "Somebody to love"/"White man"
* 1976.12 – Złota Płyta – LP "A day at the races"
* 1977.10 – Złota Płyta – SP "We are the champions"/"We will rock you" (platyna w USA)
* 1977.10 – Złota Płyta – LP "News of the world"
* 1978.10 – Złota Płyta – SP "Fat bottomed girls"/"Bicycle race"
* 1978.11 – Złota Płyta – LP "Jazz"
* 1979.01 – Srebrna Płyta – SP "Don't stop me now"/"In only 7 days"
* 1979.10 – Złota Płyta – SP "Crazy little thing called love"/"Spread your wings"
* 1980.06 – Złota Płyta – LP "Tha game"
* 1980.11 – Srebrna Płyta – SP "Flash"/"Football fight"
* 1980.12 – Złota Płyta – LP "Flash Gordon"
* 1981.10 – Srebrna Płyta – SP "Under pressure"/"Soul brother"
* 1982.05 – Złota Płyta – LP "Hot space"
* 1984.01 – Srebrna Płyta – SP "Radio GaGa"/"I go crazy"
* 1984.02 – Złota Płyta – LP "The works"
* 1984.04 – Srebrna Płyta – SP "I want to break free"/"Machines (Or Back to humans)"
* 1990.02 – BRITS Awards – nagroda za zasługi dla rozwoju muzyki


Przeboje

Najbardziej znane przeboje zespołu Queen to:

* Keep Yourself Alive (autor: Brian May, 1973)

* Seven Seas Of Rhye (autor: Freddie Mercury, 1974)

* Now I'm Here (autor: Brian May, 1974)

* Killer Queen (autor: Freddie Mercury, 1974) – pierwszy duży przebój Queen, dotarł na 2. miejsce list przebojów w Wielkiej Brytanii i na 12. w USA.

* Bohemian Rhapsody (autor: Freddie Mercury, 1975) – często uważany za najsłynniejszy utwór Queen, pod wieloma względami rewolucyjny. Między innymi ze względu na połączenie elementów klasycznej rockowej ballady, hard rocka i muzyki operowej. Ponadto jest to jedyny utwór, który wydany dwukrotnie na singlu (w niezmienionej formie) dotarł za każdym razem do pierwszego miejsca brytyjskiej listy przebojów – najpierw w 1975, a później w lutym 1992 r. W USA piosenka dotarła pierwotnie na 9. miejsce, zaś w roku 1992 osiągnęła pozycję 2. Dodatkowo był pierwszym w historii utworem trwającym powyżej pięciu minut, który został zagrany w radiu.

* You're My Best Friend (autor: John Deacon, 1975) - John w tej piosence gra partie fortepianu Elektrycznego.

* Love of My Life (autor: Freddie Mercury, 1975) - jedna z najpiękniejszych ballad Queen. Rozpoczynająca utwór introdukcja została wykonana przez Briana na harfie.

* Somebody to Love (autor: Freddie Mercury, 1976) – Ballada traktująca o miłości. Ulubiona piosenka Freddiego.

* Tie Your Mother Down (autor Brian May, 1976) utwór typowo hardrockowy z płyty A Day At The Races, Znany głównie z koncertów Queen, na których był grany od początku swego istnienia do ostatniego koncertu, bardzo lubiany przez publiczność, zawiera wszystkie charakterystyczne cechy hardrockowego grania Queen.

* We Will Rock You (autor: Brian May, 1977) – ta piosenka razem z poniższą są po dziś dzień nieoficjalnymi hymnami spotkań sportowych na całym świecie.

* We Are the Champions (autor: Freddie Mercury, 1977) – klasyczna ballada, którą Queen zamykał swoje koncerty; jeden z największych amerykańskich przebojów grupy, który stał się obowiązkową pozycją imprez sportowych, graną zawsze po zakończeniu rywalizacji.

* Spread Your Wings (autor: John Deacon, 1977) - wspaniała ballada rockowa z pięknym tekstem.John gra na fortepianie w tym utworze.

* Don't Stop Me Now (autor: Freddie Mercury, 1978) – utwór uznany przez program BBC "TOPGEAR" najlepszą piosenką drogi.

* Bicycle Race (autor: Freddie Mercury, 1978)

* Fat Bottomed Girls (autor: Brian May, 1978) - piosenka została zagrana w alternatywnym strojeniu gitary zwykle "D". Tekst napisany w zabawnym i otwarcie seksualnym tonie. Okładka singla ukazywała nagą kobietę na rowerze, uczestniczkę happeningu promującego singel w Wielkiej Brytanii. Okładka wywołała jednak ostre reakcje i została zmieniona - kobiecie domalowano czerwone majtki. Plakat rozprowadzany wraz z płytą, ukazujący wszystkie uczestniczki nagiego wyścigu rowerowego był rozprowadzany pocztą dla zainteresowanych.

* Crazy Little Thing Called Love (autor: Freddie Mercury, 1979) – pierwszy numer 1 Queen w USA; Mercury podobno napisał go w wannie podczas kąpieli oraz zagrał w niej na gitarze akustycznej.

* Save Me (autor: Brian May, 1979) - Brian zagrał w tym utworze na fortepianie.

* Another One Bites the Dust (autor: John Deacon, 1980) – wymowna piosenka w stylu funk/rock, która największą popularność zyskała w USA (1. miejsce na listach). Była wówczas grana nawet przez "czarne" stacje radiowe, co rzadko się przytrafia białym muzykom.

* Play the Game (autor: Freddie Mercury, 1980)

* Under Pressure (autor: Queen + David Bowie, 1981) – drugi po Bohemian Rhapsody brytyjski numer jeden grupy; rezultat "jam session" z Davidem Bowie.

* Back Chat (autor: John Deacon, 1982)

* Radio Ga Ga (autor: Roger Taylor, 1984) – w teledysku do utworu wykorzystano fragmenty niemieckiego filmu science-fiction Metropolis Fritza Langa.

* I Want to Break Free (autor: John Deacon, 1984) – teledysk nakręcony do tej piosenki jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych na świecie. Z drugiej jednak strony sam teledysk nie był zbyt popularny w USA ze względu na członków grupy przebranych w nim za kobiety. Ponadto teledysk był parodią postaci z brytyjskiej opery mydlanej.

* It's a Hard Life (autor: Freddie Mercury, 1984)

* Hammer to Fall (autor Brian May, 1984) typowy gitarowy kawałek z klipem z koncertu.

* One Vision (autor: Roger Taylor, Brian May, John Deacon, Freddie Mercury, 1985)

* Who Wants to Live Forever (autor: Brian May, 1986) – symfoniczna ballada o życiu napisana specjalnie na prośbę Russella Mulcahy’ego do wykorzystania w jego filmie Nieśmiertelny z Christopherem Lambertem w roli głównej.

* Princess Of The Universe (autor: Freddie Mercury, 1986) - w teledysku występuje Christopher Lambert insynuujący razem z Freddiem walkę na miecze.

* A Kind of Magic (autor: Roger Taylor, 1986) – przebój z 1986 r., prezentuje bardziej popowe oblicze zespołu.

* Friends Will Be Friends (autor: Freddie Mercury & John Deacon 1986) Typowa ballada rockowa. Teledysk z udziałem fan clubu Queen. Utwór posłużył jako podkład muzyczny do reklamy piwa Lech.

* I Want It All (autor: Brian May, 1989) – powrót do rockowego brzmienia i na szczyty list przebojów.

* The Miracle (autor: Queen, 1989) – wielki przebój, piękne słowa, teledysk z udziałem czworga młodych chłopców, którzy wcielili się w muzyków Queen na scenie. Prawdziwi muzycy pojawiają się dopiero w finale klipu.

* Breakthru (autor: Freddie Mercury, 1989) utwór w rytm pędzącego pociągu z muzykami jadącymi nim w klipie. Całość bardzo harmonicznie się układa i świetnie współgra.

* Scandal (autor: Freddie Mercury, Roger Taylor, Brian May, 1989)

* The Invisible Man (autor: Freddie Mercury, 1989)

* Innuendo (autor: wspólna praca zespołu, 1990) – bardzo poważny w swojej wymowie utwór, swoją długością i skomplikowaną konstrukcją przywodzący na myśl słynną Bohemian Rhapsody; na liście przebojów w Wielkiej Brytanii zadebiutował od razu na pierwszym miejscu. Nagrany przy współudziale Steve'a Howe'a – gitarzysty zespołu Yes. Teledysk równie skomplikowany i ciekawy bo wykorzystujący sześć technik animacji zdobył wiele nagród, między innymi za najlepszy teledysk roku 1991.

* The Show Must Go On (autor: Queen, 1991) – sztandarowa, pożegnalna piosenka zespołu, która wbrew pozorom nie została napisana przez Mercury’ego, ale przez cały zespoł. Tekst został napisany przez gitarzystę Briana Maya po konsultacji z Freddie'm. Ten utwór zamykał ostatnią płytę Queen wydaną za życia wokalisty.

* I'm Going Slightly Mad (autor: Freddie Mercury, 1991) – czarno-biały teledysk, Freddie Mercury z grubą warstwą makijażu na twarzy i peruką na głowie (wokalista Queen był wtedy bardzo chory, przedostatni teledysk z jego udziałem przed jego przedwczesną śmiercią) utwór grany na syntezatorze z interesująca solówką na gitarze elektrycznej.

* Headlong (autor: Brian May, 1990)

* These Are The Days Of Our Lives (autor: Roger Taylor, Freddie Mercury, 1991) – ostatni teledysk z udziałem Freddiego. Występuje w dwóch wersjach. Wersja amerykańska zawiera sekwencje animowane. Utwór stanowi pożegnanie chorego Freddiego z fanami.

* Heaven for Everyone (autor: Roger Taylor, 1988, 1995) – największy przebój z ostatniej płyty Queen, Made in Heaven, wydanej cztery lata po śmierci Mercury’ego.

* Too Much Love Will Kill You (autor: Brian May, 1988?) – pierwsze publiczne wykonanie nastąpiło w 1992 r. na The Freddie Mercury Tribute Concert, gdzie śpiewał ją Brian May. Następnie piosenka ukazała się na solowym albumie Maya Back to the Light. Dopiero w 1995 r. wersja śpiewana przez Freddiego została wydana w ramach albumu Made In Heaven.

* A Winter's Tale – ballada, wykonana w czasie sesji "Innuendo".

* Mother Love - Ostatnia piosenka Freddie Mercury'ego, wykonana kilka dni przed śmiercią. Chory na AIDS Freddie Mercury nie był w stanie wykonać ostatniej zwrotki, którą zaśpiewał Brian May. W piosence wykorzystano fragment piosenki Going' Back, improwizacje z publicznością z koncertu Live at Wembley '86 oraz płacz dziecka.
  • 0

#7
OFFLINE   Sui

Sui

    Senior Member

  • V.I.P
  • ID:
    16188

  • Postów:
    159

  • Dołączył:
    07-05-2008



  • Skąd:In your head

  • Kraj:
Reputacja: 13
Dobra
Masterplan


Dodany obrazek

Roland Grapow
gitara

Data urodzenia: 30 sierpnia 1959
Miejsce urodzenia: Hamburg, NIEMCY
Kolor oczu: zielono-szare
Kolor włosów: blond
W Masterplan: od początku

· Historia kariery: Zaczął grać na gitarze w wieku 12 lat i w tym też czasie dał swój pierwszy koncert w szkole. Pierwsze 2 płyty nagrał z zespołem Rampage w 1979 i 1980r., a następnie w 1988 dołączył do Helloween gdzie grał przez 12,5 lat. W sierpniu 2001 wraz Ulim założył Masterplan.
· Inspiracje muzyczne: Przede wszystkim "Grand Funk Railroad", Rainbow, Deep Purple, kocha także Toto, Foreigner, Kansas oraz Styx. W latach 80-tych słuchał Judas Priest, Scorpions, MSG, Yngwie Malmsteen i inne...
· Pierwszy muzyczny instrument: Ojciec dał mu gitarę akustyczną, którą kupił w byłym NRD, kiedy miał 11 lat.
· Pierwszy zaliczony koncert: Grand Funk w Hamburgu w 1974
-----------------------------------------------------------------------
Dodany obrazek

Mike DiMeo
wokal

Data urodzenia:
Miejsce urodzenia:
Kolor oczu:
Kolor włosów:
W Masterplan: od 10.2006
-----------------------------------------------------------------------

Dodany obrazek

Mike Terrana
perkusja

Data urodzenia: 21 stycznia 1960
Miejsce urodzenia: Buffalo, Nowy Jork
Kolor oczu: niebieskie
Kolor włosów: jasno rudawe
W Masterplan: od 10.2006

· Historia kariery: 30 lat walenia w gary

· Inspiracje muzyczne: Wszelkie - rock, jazz, rytmy latynoskie, country, metal, blues, muzyka klasyczna itp.

· Pierwszy muzyczny instrument: bębny

· Pierwszy zaliczony koncert: Peter Frampton 1976!
------------------------------------------------------------------------

Dodany obrazek

Jan S. Eckert (Jan-Sören Eckert
gitara basowa

Data urodzenia: 04 grudnia 1965
Miejsce urodzenia: Quickborn koło Hamburga, NIEMCY
Kolor oczu: niebiesko-szare
Kolor włosów: blond
W Masterplan: od początku

· Historia kariery: Zaczynał grać na Fanfarze (trąbce) mając 8 lat. Zamienił ją później na gitarę i bas mając 12 lat. W wieku 15 lat zaczął też śpiewać. Nagrał płyty z takimi grupami jak: Gordon, Mydra, Rockship, Iron Savior oraz z Masterplan.
· Inspiracje muzyczne: Nazareth, Deep Purple, Rainbow, Queen, Black Sabbath oraz Jeff Beck.
· Pierwszy muzyczny instrument: Pożyczył swoją pierwszą Fanfarę (rodzaj trąbki) od przyjaciół swoich rodziców, a gitarę pożyczał od swojego brata.
· Pierwszy zaliczony koncert: Trasa koncertowa AC/DC Hells Bells Tour
------------------------------------------------------------------------

Dodany obrazek

Axel Mackenrott
klawisze

Data urodzenia: 6 września 1969
Miejsce urodzenia: Hamburg, NIEMCY
Kolor oczu: niebieskie
Kolor włosów: blond
W Masterplan: od początku

· Historia kariery: Zaczynał w wieku 11 lat od lekcji na fortepianie - pianinie. Grał w wielu zespołach wykonujących covery znanych kapel oraz grających własna muzykę do własnych tekstów. Nagrywał też w studio. Ukończył studia muzyczne.
· Inspiracje muzyczne: na pierwszym miejscu są Joe Spaniel i Santana (głównie z powodu organów Hammonda), dalej Uriah Heep oraz Deep Purple (ze względu na mocne uderzenie), Whitesnake, Rainbow, Pink Floyd, trochę Blues'a, Jazz, The Beatles i europejska kalsyka.
· Pierwszy muzyczny instrument: Rodzice kupili mu organy do nauki w domu, po roku sprzedał je i zaczął pracę dorywczą jako robotnik by kupić sobie oryginalne pianino (Nie ma już tego pianina i bardzo nad tym ubolewa...) Wkrótce kupił pierwszy własny syntezator: KORG Polysix.
· Pierwszy zaliczony koncert: Joe Spaniel
---------------------------------------------------------------------------

Dyskografia

Dodany obrazek
"MK II" (album)
Data wydania: 23.02.2007

Phoenix Rising
Warrior's Cry
Lost And Gone
Keeps me Burning
Take Me Over
I'm Gonna Win
Watching The World
Call The Gypsy
Trust In You
Masterplan
Enemy
Heart Of Darkness
----------------------------------------------------
Dodany obrazek
"Lost And Gone" (singiel)
Data wydania: 26.01.2007

The Master's Voice
Lost And Gone
Dying Just To Live
Keeps Me Burning
-----------------------------------------------------
Dodany obrazek
"Aeronautics" (album)
Data wydania: 24.01.2005

Crimson Rider
Back For My Life
Wounds
I'm Not Afraid
Headbanger's Ballroom
After This War
Into The Arena
Dark From The Dying
Falling Sparrow
Black In The Burn
Treasure world
-------------------------------------------
Dodany obrazek
"Back For My Life" (singiel)
Data wydania: 29.11.2004
Tytuły utworów: (* Utwór Bonusowy )

Back for my life - radio edit
Crimson Rider
Love is a rock
Killing time
Killin Time - instrumental
Back for my life - album version
Screensaver & Wallpaper *
--------------------------------------------
Dodany obrazek
"Masterplan" (album)
Data wydania: 20.01.2003
Zobacz recenzje płyty

Tytuły utworów: (* Utwór Bonusowy )

Spirit Never Die
Enlighten Me
Kind Hearted Light
Crystal Night
Soulburn
Heroes
Sail On
Into The Light
Crawling From Hell
Bleeding Eyes
When Love Comes Close
Through Thick And Thin*
The Kid Rocks On*
--------------------------------------------
Dodany obrazek
"Enlighten Me" (singiel)
Data wydania: 18.11.2002
Tytuły utworów:

Enlighten Me (single edit)
Kind Hearted Light
Through Thick And Thin
Black Dog
Enlighten Me (album verson)
------------------------------------------------
Historia powstania zespołu

Założycielami tej fenomanalnej kapeli metalowej są byli muzycy supergrupy, legendy power i heavy metalu HELLOWEEN. Gitarzysta Roland Grapow i perkusista Ulli Kusch jesienią 2001 postanowili opuścić szeregi Helloween i stworzyć własny projekt. Dołączyli do nich Jan S. Eckert - basista, były członek zespołu z Hamburga - Iron Savior, Axel Mackenrott - klawiszowiec, który zwrócił na siebie uwagę grając w coverowych kapelach "Catch The Rainbow" (covery Rainbow), "Machine Head" (covery Deep Purple) oraz własnej "Punch TV", a także wspaniały wokalista - Jorn Lande, który występował jako frontman miedzy innymi w Ark, Jorn oraz The Snake. Wspólnie nazwali swój projekt - MASTERPLAN. Zainteresowanie nim zaczęło się jeszcze przed nadejściem ich debiutanckiego albumu.

Zespół Masterplan w swoim debiucie wprowadził nową jakość w sferze muzyki i jest ona czymś więcej, jak tylko zwykłym pomieszaniem różnych wpływów jakie wnieśli poszczególni muzycy. To odmienny zarys i stylistyka bazująca na dokładnych wizjach trzech głównych autorach tekstów Grapow, Lande i Kusch, to zespół który mając w swych szeregach wokalistę Jorna Lande znalazł doskonalą drogę do współczesnego metalu. Utwory z debiutanckiej płyty, takie jak "Spirit Never Die", "Kind Hearted Light", "Crystal Night" i "When Love Comes Close" wprowadzają klasyczno - tradycyjne wątki, łączące w sobie nowoczesne rytmy z zawiłymi partiami gitarowymi i melodyjnym wokalem. Ich utwory tworzą jak gdyby niewidzialny pomost łączący początki muzyki rockowej ze współczesnymi brzmieniami i odznaczają się doskonałymi umiejętnościami technicznymi członków zespołu.
---------------------------------------------
Dodany obrazek
  • 0

#8
OFFLINE   piotrexxx

piotrexxx

    Blue Member

  • Topic Starter
  • Friend
  • ID:
    33205

  • Postów:
    35

  • Dołączył:
    01-11-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:lubelskie

  • Kraj:
Reputacja: 3
Neutralna
Classic

Grupa Classic istnieje od 1994 roku. Trzon zespołu stanowią: Mariusz Winnicki i Robert Klatt. Ten drugi jest kuzynem Piotra Klatta, lidera grupy Róże Europy. Popularność zespołowi Classic przyniosła piosenka "Jolka, Jolka". Ten przebój grupa wylansowała pod koniec 1995 roku. W tym samym czasie ukazała się kaseta pod tym samym tytułem na której znalazł się także inny przebój pt. "Piękną miałaś twarz". W 1997 roku zespół wydał płytę pt. "Warto żyć". Dwie piosenki z tej płyty stały się wielkimi przebojami. Mam tu na myśli tytułowy kawałek "Warto żyć" i piosenkę "Jesteś wielkim spełnieniem moich marzeń". W tym samym roku zespół wypuścił na rynek płytę pt. "Składanka" na ktorej zamieścił największe przeboje ze swoich poprzednich płyt. Na kolejną płytę fani musieli poczekać aż 2 lata, jednak zostali bardzo mile zaskoczeni. Zespół powrócił w 1999 roku w poszerzonym składzie. Obok Mariusza i Roberta w zespole znaleźli się instrumentaliści: Wiesław Uczciwek - instrumenty klawiszowe, W. Orłowski - gitara i Krzysztof Rybus - perkusja. W tym składzie zespól nagrał płytę "To dla was", wydaną na początku 1999 roku. Na płycie tej znalazły się takie przeboje jak m.in. "Nie chcę więcej" czy też "Masz w sobie coś". W 2000 roku ukazuje się kolejne retrospektywne wydawnictwo w formie megamixu największych przebojów. Na kolejną płytę grupy Classic fani musieli poczekać następne 2 lata. Płyta pt. "Bilet do nieba" ukazała się wiosną 2002 roku. Krążek pokazał całkiem nowe oblicze zespołu. Grupa zrezygnowała z dotychczasowej typowej dla disco polo stylistyki i zaczęła brnąć ku muzyce pop. Zmienił się także skład zespołu. Od tej pory grupę Classic tworzą: Mariusz Winnicki (wokal, gitara akustyczna), Robert Klatt (wokal, instrumenty klawiszowe), Tomasz Orłowski (gitara elektryczna), Wiesław Uczciwek (instrumenty klawiszowe), Sebastian Dorosiewicz (perkusja) i Mieczysław Grubiak (saksofon). To sprawia, że Classic jest chyba jedynym wykonawcą tego nurtu muzyki, który na koncertach gra w stu procentach na żywo. Zespół zdobył kilka nagród na festiwalu muzyki disco polo w Ostródzie, zagrał mnóstwo koncertów w całej Polsce i poza jej granicami. Bardzo często panowie występują na imprezach z udziałem wykonawców nie związanych z nurtem disco polo (szczególnie w okresie wakacyjnym). Poza licznymi przebojami własnego autorstwa zespół znany jest z "odkurzania" popularych hitów sprzed lat. Grupa przypomniała m.in. takie piosenki jak "Zabrałaś mi lato" (z repertuaru Romana Gerczaka), "Wołanie przez ciszę" (z repertuaru Universe), "Dzień najwyżej dwa" (z repertuaru Czerwonych Gitar) czy też "Dni których nie znamy" (z repertuaru Marka Grechuty). Ponadto warto wspomnieć, że Robert Klatt przez 2 lata (2002-2004) był gospodarzem programu muzycznego "Szczęśliwa 8" na Polsacie 2, a następnie producentem programu "Muza.pl", który emitowała telewizja TV4. W chwili obecnej natomiast pracuje wraz ze swoim zespołem nad jego nową płytą.

Edytowany przez piotrexxx, 22 listopad 2008 - 16:11.

  • 0

#9
OFFLINE   piotrexxx

piotrexxx

    Blue Member

  • Topic Starter
  • Friend
  • ID:
    33205

  • Postów:
    35

  • Dołączył:
    01-11-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:lubelskie

  • Kraj:
Reputacja: 3
Neutralna
CLIVER

Grupa muzyczna "CLIVER" powstała w sierpniu 2002 roku. Została założona z inicjatywy Czarka, obecnego członka zespołu, który pełni w niej rolę aranżacyjną (pomysły muzyczne, aranżacje i dobór repertuaru). W składzie początkwym był również Darek. Po półrocznej działalności dołączył Arek, a pod koniec 2005 roku do grupy dołączył Jarek. Wiele osób zadaje sobie pytanie: "Czy to, że wasze imiona kończą się na ‘ ...arek jest całkiem przypadkowe?". Oczywiście to jest tylko dziełem przypadku, że nasze imiona mają taką samą końcówkę. Do tej pory naszym najważniejszym osiągnięciem jest udział w castingu zorganizowanym przez grupę "Weekend", który wygraliśmy. Nasze zmagania zostały wyemitowane w programie TVN-u "Uwaga, kulisy sławy". Naszym pierwszym autorskim utworem jest nutka pt.: "Chodź kochanie (odstaw wszystko)" [sł. i muz. Cezary Hajdacki]. W programie "Uwaga" zaprezentowana została nowa, zupełnie inna wersja tego utworu, a mianowicie "Chodźkochanie (reaktywacja)", w której zostały zmienione słowa i aranżacja z pomocą Radosława Liszewskiego z grupy "Weekend" w ramach promocji naszej grupy w wyżej omawianym programie. w dnio 16.06 na koncercie "Disco Vanila Party" w Opolu, mial premiere pierwszy krażek formacji!

Edytowany przez piotrexxx, 22 listopad 2008 - 16:11.

  • 0

#10
OFFLINE   piotrexxx

piotrexxx

    Blue Member

  • Topic Starter
  • Friend
  • ID:
    33205

  • Postów:
    35

  • Dołączył:
    01-11-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:lubelskie

  • Kraj:
Reputacja: 3
Neutralna
DIADEM
Zespól Diadem istnieje już ponad dziesięć lat. Powstał w 1996 roku. Początkowo tworzyli go dwaj bracia: Radek i Andrzej Kalinowscy. W 2002 roku dołączył do nich znany z zespołu "Mega Dance" Mariusz Gołaszewski. W takim składzie chłopcy grali przez ponad trzy lata. Potem nastąpiły zmiany. W 2005 roku doszedł do nich Krzysztof Faszczewski. Niestety czteroosobowy skład nie zaistniał długo. W lutym 2006 roku odszedł z zespołu jeden z braci -Andrzej, który obecnie przebywa w Anglii. Mamy jednak nadzieje, że wróci do Polski i zobaczymy jego twarz ponownie na scenie. Głównym wokalistą zespołu jest Mariusz. Imprezy natomiast prowadzi Radek, który też śpiewa, ale przeważnie na weselach. Należy jeszcze wspomnieć o trzecim najmłodszym członku zespołu - Krzyśku, którego specjalnością jest gra na instrumentach klawiszowych, ale od czasu do czasu lubi pośpiewać. Grupa nakręciła wideoklipy do utworów takich jak: " Wierzę w to", "Miałaś, co chciałaś", "Ela", "Jesteś jak sen". Teledyski zespołu Diadem emitowane były na antenie wielu programów telewizyjnych. W Polsacie w programie pt. "Szczęśliwa Ósemka" teledysk do piosenki "Ela" oraz w telewizji TVP 3 w programie "Boom Hit Music" pozostałe. Grupa, choć nie wydała dotąd swojej płyty posiada tak dużo materiału, że z pewnością wystarczyłoby na dwie. Cały czas rozwijają się i pracują nad nowymi utworami. Mają, choć niewielkie, ale własne studio, które mieści się u Mariusza w domu. Służy ono nie tylko na ich potrzeby, ale także kolegom z branży. Poza tym, że sami układają teksty do piosenek i sami sobie zgrywają, korzystają z pomocy dwóch muzyków, którzy głównie robią im aranżacje do piosenek. Zespół Diadem nieprzerwanie koncertuje na terenie całego kraju. Wszystkim zainteresowanym oferujemy kompleksowa oprawę muzyczną na różnego typu imprezach: weselach, koncertach, dyskotekach, balach, studniówkach, imprezach plenerowych. Zapraszamy do oglądania nas w telewizji internetowej itvc.pl oraz odwiedzania klubów, w których gramy. Mamy nadzieję, że strona, która powstała na prośbę naszych fanów dostarczy wam informacji o nas, o zespole i naszych trasach koncertowych. Prosimy byście pisali o swoich sugestiach i prośbach a my z pewnością weźmiemy je pod uwagę i postaramy się sprostać waszym oczekiwaniom. Gorąco pozdrawiam!

Edytowany przez piotrexxx, 22 listopad 2008 - 16:09.

  • 0

#11
OFFLINE   piotrexxx

piotrexxx

    Blue Member

  • Topic Starter
  • Friend
  • ID:
    33205

  • Postów:
    35

  • Dołączył:
    01-11-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:lubelskie

  • Kraj:
Reputacja: 3
Neutralna
Diament

Ten obrazek został pomniejszony. Kliknij tutaj, aby zobaczyć go w pełnych wymiarach, czyli 500x375.
Zespół DIAMENT powstał w 1990r.
Nazwa pochodzi od greckiego „Adamas” –niepokonany, gdyż według poglądów starożytnych i
średniowiecznych, miał się on skutecznie opierać działaniom ognia i uderzeniom stali.
Jest nas dwóch , Krzysztof Bajer i Artur Dryla .
Mieszkamy w SOCHACZEWIE.
Pierwsze utwory ukazały się na rynku w 1994 wydane przez BLUE STAR. Utwory przyciągnęły dużą
liczbę fanów , co było motywacją do pracy nad następnymi .
Gramy muzykę DISCO POLO na imprezach plenerowych, koncertach, przeglądach ATA.
W 1996 roku gościliśmy w programie DISCO RELAX w telewizyjnym POLSACIE,
zainicjowało to koncerty w całej Polsce , a co za tym idzie lepsze poznanie naszej grupy.
Efektem tego było w 2001 wydanie w firmie STD utworów o charakterze dancingowych dla naszych
wiernych fanów. Były to nowe aranżacje wspaniałych starych przebojów.
Od 2002 do 2007 byliśmy zaangażowani w szeroko pojętą pracę estradową .
Z nowym rokiem 2008 zaproponujemy nowe utwory w trochę zmienionym stylu.
  • 0

#12
Guest_Morpheus_*

Guest_Morpheus_*
  • Gość
  • ID:
    0

  • Postów:
    0

  • Dołączył:
    01-01-1970



Witam

IRON MAIDEN

Dodany obrazek

Biografia

Grupa Iron Maiden została założona w Londynie w 1976 roku przez basistę Steve?a Harrisa. Aktualny skład tworzą oprócz niego Dave Murray, Nicko McBrain, Bruce Dickinson, Adrian Smith oraz Janick Gers. Iron Maiden to jeden z najważniejszych, najbardziej wpływowych oraz osiągających największe sukcesy zespołów heavy metalowych w historii. Do dziś sprzedali ponad 100 milionów albumów na całym świecie.
Muzyka Iron Maiden wywodzi się z inspiracji dokonaniami Deep Purple, Thin Lizzy czy UFO, ale zespół przez lata wypracował własny styl. Nazwa grupy pochodzi od siedemnastowiecznego narzędzia tortur. Z pierwszego wcielenia grupy do dziś w składzie pozostali jedynie założyciel Steve Harris oraz gitarzysta Dave Murray.
Pierwsze lata działalności zespołu nie przyniosły żadnych zarejestrowanych nagrań, dopiero po kilku latach powstało pierwsze demo. Debiut z prawdziwego zdarzenia nastąpił w 1980 roku, kiedy to ukazała się pierwsza płyta nazwana po prostu "Iron Maiden". Krążek zyskał znakomite przyjęcia, dzięki utworom takim, jak "Prowler", czy "Running Free", a zespół stał się jednym z liderów nurtu Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu. Płyta z perspektywy czasu jest oceniana jako jeden najważniejszych debiutów w historii ciężkiego grania. Umiejętnie połączyła moc metalu i punkowe riffy będąc przez lata inspiracją dla kolejnych pokoleń zespołów.

Rok później ukazał się kolejny krążek - płyta "Killers". Ugruntował on mocną pozycję zespołu, przyniósł też pierwszy sukces grupy na amerykańskim rynku. Był to przełomowy czas dla zespołu, który rozstał się z wokalistą Paulem Di?Anno uzależnionym od kokainy. Iron Maiden odnosili coraz większe sukcesy, więc postanowił zatrudnić na jego miejsce Bruce'a Dickinsona. Ruch ten okazał się strzałem w dziesiątkę. Głos Dickinsona stał się znakiem rozpoznawczym stylu Iron Maiden, a pierwsza płyta z nowym wokalistą zatytułowana "The Number of the Beast" zwana jest "metalowym arcydziełem". Album trzyma równy, wysoki poziom, warto wymienić jednak klasyki, jak utwór tytułowy czy "Run to the Hills".

Końcem 1982 roku w zespole pojawił się nowy perkusista Nicko McBrain, niedługo później w 1983 roku powstał jeden z najpopularniejszych albumów grupy: "Piece of Mind" z przebojem "The Trooper", a rok później płyta "Powerslave", z singlem "2 Minutes to Midnight". Trasa koncertowa "World Slavery Tour" promująca wydawnictwo była jedną z najdłuższych i najbardziej intensywnych tras w historii rocka. W ciągu 13 miesięcy zespół wystąpił na 193 razy. Owocem tournee był jeden z najsłynniejszych albumów koncertowych na świecie "Live After Death".

W 1986 roku zespół powrócił z koncept albumem "Somewhere In Time" zbudowanym wokół idei podróży w czasie. Nowością dla grupy były tutaj syntezatorowe brzmienia gitar i basu. Nie zabrakło jednak przeboju - "Wasted Years". Następna płyta "Seventh Son of a Seventh Son" to kolejne klasyczne wydawnictwo Iron Maiden, wzbogacone pierwszy raz w historii grupy o instrumenty klawiszowe. Po tym albumie nastały niespokojne lata dla zespołu, którego członkowie próbowali karier solowych, a jeśli już grupa nagrywała, to w składach dalekich od klasycznego i poniżej poziomu z lat 80. Tak powstały płyty "No Prayer for the Dying" (1990), "Fear of the Dark" (1992), "The X Factor" (1995) oraz ?Virtual XI" (1998).

Radosne wieści dla fanów przyszły w 1999 roku, kiedy zespół ogłosił powrót do składu z Brucem Dickinsonem, Adrianem Smithem, a Janick Gers pozostał w grupie. Iron Maiden z trzema gitarzystami wykorzystało swój potencjał i powróciło z udaną płytą z roku 2000 "Brave New Word". Dyskografię grupy uzupełniają kolejne płyty "Dance of Death" z 2003 roku oraz "A Matter of Live and Death", która ukazała się jesienią 2006 roku.

Dyskografia

Iron Maiden (1980)

Dodany obrazek

Killers (1981)

Dodany obrazek

The Number of the Beast (1982)

Dodany obrazek

Piece of Mind (1983)

Dodany obrazek

Powerslave (1984)

Dodany obrazek

Live After Death (1995)

Dodany obrazek

Somewhere in Time (1986)

Dodany obrazek

Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Dodany obrazek

No Prayer for the Dying (1990)

Dodany obrazek

Fear of the Dark (1992)

Dodany obrazek

A Real Live Dead One

Dodany obrazek

Live At Donington (1993)

Dodany obrazek

The X Factor (1995)

Dodany obrazek

Virtual XI (1998)

Dodany obrazek

Brave New World (2000)

Dodany obrazek

Rock In Rio

Dodany obrazek

Beast Over Hammersmith (2002)

Dodany obrazek

The BBC Archives

Dodany obrazek

Dance of Death (2003)

Dodany obrazek

Best Of The B-Sides (2004)

Dodany obrazek

Death On The Road

Dodany obrazek

A Matter of Life and Death (2006)

Dodany obrazek

Somewhere Back In Time (2008)

Dodany obrazek

pozdrawiam
  • 0

#13
OFFLINE   Sui

Sui

    Senior Member

  • V.I.P
  • ID:
    16188

  • Postów:
    159

  • Dołączył:
    07-05-2008



  • Skąd:In your head

  • Kraj:
Reputacja: 13
Dobra

IROM MAIDEN

:thumbsup:

Godsmack

Godsmack – amerykański zespół hardrockowy i heavymetalowy z wpływem grunge, który powstał w 1996 roku w Bostonie.

Czwórka artystów: Sully Erna, Tony Rombola, Robbie Merrill i Tommy Stewart wydała w 1997 roku swój debiutancki album All Wound Up w niezależnej wytwórni EK Records. Później grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Universal Records, która w sierpniu 1998 ponownie wypuściła płytę tym razem pod tytułem Godsmack. Dosyć szybko wielkie sieci handlowe usunęły album ze swoich półek, ze względu na obraźliwą zawartość. Wokół zespołu narastały kontrowersje. Pomimo tego, a może właśnie dzięki tym kontrowersjom album sprzedał się w ponad 4 milionach kopii. Pochodzenie nazwy Godsmack jest od słowa god (bóg) i "smack" (klaps, karcenie), co daje jednoznaczną translację słów na język polski "Klaps od Boga" i oznaczać może karę boską jak i jego pomoc w trudnych sprawach. Pierwotnie zespół miał się nazywać "Scam" co oznacza "przekręt".

W roku 2000 wydali kolejny krążek Awake. Odnosi on sukces m.in. dzięki takim hitom jak "Awake" oraz "Greed".

Na kolejny czwarty krążek trzeba było poczekać do roku 2003. Wtedy też do zespołu doszedł Shannon Larkin (grupę opuścił Tommy). Pojawiła się wtedy płyta Faceless, która jest mniej przebojowa niż poprzednia płyta, ale jednak dojrzalsza. Utwór "I Stand Alone" promował film Król Skorpion, a dwa lata później został wykorzystany w grze Prince of Persia: Dusza wojownika.

Rok później Godsmack wydał akustyczną płytę The Other Side, ukazującą zespół w innym świetle.

W roku 2006 wydano płytę IV, która jest kontynuacją poprzednich dokonań Godsmacka. :whistling:

Obecny skład zespołu

Sully Erna - śpiew
Robbie Merrill - gitara basowa
Tony Rombola - gitara elektryczna, śpiew
Shannon Larkin - perkusja

Byli członkowie zespołu

Lee Richards - gitara elektryczna
Joe D'arco - perkusja
Tommy Stewart - perkusja

Albumy

All Wound Up (1997)
Godsmack (1998)
Awake (2000)
Faceless (2003)
The Other Side (2004, EP)
IV (2006)
Good Times, Bad Times... Ten Years of Godsmack (2007, Kompilacja)

Single

Whatever (1998)
Keep Away (1999)
Voodoo (1999)
Bad Religion (2000)
Awake (2000)
Greed (2001)
Bad Magick (2001)
I Stand Alone (2002)
Straight Out of Line (2003)
Serenity (2003)
Re-Align (2003)
Running Blind (2004)
Touché (2004)
Speak (2006)
Shine Down (2006)
The Enemy (2006)
Good Times, Bad Times (2007)

Teledyski

Whatever (1998)
Keep Away (1999)
VooDoo (1999)
Awake (2000)
Greed (2001)
I Stand Alone (2001)
Straight Out Of Line (2003)
Serenity (2003)
Speak (2006)
Good Times, Bad Times (2007)

DVD

MTV 20 ROCK (VooDoo - teledysk) (2001)
Godsmack Live (2001)
Smack This (2002)
In Your Face (unauthorized bio) (2002)
Sex & Rock'n'Roll: Godsmack (2003)
The Scorpion King (I Stand Alone - teledysk) (2003)
Changes (2004)

Dodany obrazek
  • 0

#14
OFFLINE   warrior

warrior

    Senior Member

  • V.I.P
  • ID:
    11204

  • Postów:
    151

  • Dołączył:
    18-03-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:Hindenburg

  • Kraj:
Reputacja: 11
Dobra

Paco de Lucia


Dodany obrazek




B I O G R A F I A :



Jego prawdziwe nazwisko to Francisco Sanchez Gomez. Urodził się 21 grudnia 1947 roku na południu Hiszpanii. Jeden z najwybitniejszych żyjących gitarzystów na świecie. Syn gitarzysty flamenco Antonia Sancheza i brat gitarzysty, Ramona i wokalisty Pepe. Na cześć ukochanej matki Lucii – używa scenicznego pseudonimu Paco de Lucia.
Uczył się pod okiem ojca i brata od piątego roku życia. W wieku pięciu lat otrzymał swoją pierwszą gitarę.Debiutował przed publicznością w swoje jedenaste urodziny w Radiu Algericas w 1958 roku. Rok później otrzymał specjalną nagrodę na Festival Concurso International Flamenco International Flamenco de Jerez de la Frontera. W wieku szesnastu lat został zaproszony do grupy flamenco tancerza Jose Greco. Był w niej trzy lata.

Punktem zwrotnym w jego karierze miało się okazać tournee po Ameryce Północnej. Spotkał wtedy w Nowym Jorku Sabicasa – pierwszą gitarę flamenco na świecie. To właśnie on uczył Paco go własnego stylu i szlifował jego talent . Pod wpływem Nino Ricardo przeniósł się do Madrytu i w 1965 roku nagrał z nim dwa albumy i trzy nagrania z bratem Ramonem.



Dodany obrazek



Jego współpraca z muzykami zaowocowała dziesięcioma albumami z wokalistą flamenco El Camaronem de la Isla (1969-79), pracą z amerykańskim pianistą Chickiem Coreą oraz gitarzystami – Johnem McLaughlinem, Larrym Coryellem i Alem DiMeolą. Nagrywał również ze swoimi braćmi, Ramonem i Pepe, by wymienić choćby takie arcydzieła jak „La Fabulosa Guitarra de Paco de Lucia” (1967), „Fantasta Flamenca” (1969) (to na niej zdefiniował i określił swój indywidualny styl flamenco), „Fuente y Caudal” (1973), „Almoraima” (1976) i „Zyryab”. Nie zapomniał jednak o tradycyjnym flamenco. Jego album „Intepreta a Manuel de Falla” (1980) złożył hołd klasycznej formie i entuzjazmowi, jaki zawsze charakteryzował flamenco. Podczas pracy nad albumem „Siroco” (1987) powrócił do czystego brzmienia gatunku. „Nigdy nie zapomniałem skąd wywodzi się moja muzyka” – mówił w wywiadzie pod koniec lat 90. XX wieku. „Straciłbym siebie. To, co chciałem osiągnąć to zachować tradycję i równocześnie drapanie, kopanie na innych płaszczyznach, starałem się znaleźć nowe elementy, które mógłbym wnieść do flamenco”.



W 1980 roku doszło do koncertu, który przeszedł już do historii muzyki rozrywkowej. Na jednej scenie wystąpił Paco, John McLaughlin i Al Di Meola. Zagrali przed 10-tysięczną publicznością, a wydana później płyta z zapisem tego występu „Friday Night in San Francisco” (1981) odniosła ogromny sukces komercyjny sprzedając się do dziś w półtora miliona egzemplarzach. Trio nagrało jeszcze „Castro Marin” (1981) i “Passion,Grace and Fire” (1983).



Jest również autorem muzyki do filmu Carosa Saury “Carmen” oraz „Sabina” i „Los Tarantos José” Luisa Borau. W 1981 założył sekstet z Pardo, Beneventem, Dantas, de Algeciras i Pepe de Lucią.



W 1991 nagrał z orkiestrą de Cadaques płytę „Concierto de Aranjuez”, a w 1993 roku z Paco de Lucia Sextett Live in America. W 2004 De Lucia otrzymał nagrodę Księcia Asturii w dziedzinie sztuki, najważniejszą i najbardziej prestiżową w swoim rodzaju w Hiszpanii.



D Y S K O G R A F I A :



Dodany obrazekDodany obrazekDodany obrazekDodany obrazekDodany obrazekDodany obrazekDodany obrazek



One Summer Night - Live

Flamenco Virtuoso

Castro Marin

Fabulosa Guitarra de Paco de Lucia

Live...One Summer Night

One Summer Night

The Hit Soundtrack

Entre Dos Aguas

Solo Quiero Caminar

Siroco

Almoraima

En Vivo [live]

Fuente Y Caudal

Recital de Guitarra

Antologia del Cante Flemenco, Vol. 1

Zyryab

Manuel De Falla

12 Canciones de Garcia Lorca Para Guitarra

Concerto de Aranjuez [live]

Hispanoamerica

Dos Guitarras Flamencas En America Latina

El Duende Flamenco de Paco de Lucia

Live in America

Fantasia Flamenca

Interpreta A Manuel De Falla

Guitar Trio: Paco de Lucia/John McLaughlin/Al Di Meola

Alcazar de Sevilla

Luzia

Flamenco Romantico

Espana en Una Guitarra

Guitarra Flamenca

Guitare and Song

Cositas Buenas

Festival Flamenco Gitano

Paco de Lucia en Vivo Dessde El Teatro Real

Paco

Passion, Grace and Fire




  • 0

#15
OFFLINE   Sui

Sui

    Senior Member

  • V.I.P
  • ID:
    16188

  • Postów:
    159

  • Dołączył:
    07-05-2008



  • Skąd:In your head

  • Kraj:
Reputacja: 13
Dobra
Kamelot
Dodany obrazek

Kamelot to zespół muzyczny z Tampa, Floryda (USA) grający power metal, założony przez Thomasa Youngblooda i Richarda Warnera w 1991 roku.
W 1994 roku grupa podpisała umowę z wytwórnią Noise Records. Ich pierwszy album Eternity został wydany w 1995 roku. Kolejny album, Dominion, wyszedł w roku 1997. W tym samym roku, perkusista i założyciel zespołu, Richard Warner, oraz wokalista Mark Vanderbilt zostali zastąpieni przez Caseya Grillo oraz Roya Khana. W nowym składzie w 1998 roku zespół wydał album zatytułowany Siege Perilous. Jesienią tego samego roku grupa wyruszyła w trasę po Europie, a dwanaście miesięcy później, w 2000 roku, wydała kolejny album The Fourth Legacy.

Latem 2000 roku zespół wyruszył w kolejną trasę, dając koncerty w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Holandii, Belgii, Włoszech, Grecji oraz Hiszpanii. Jej owocem był pierwszy album live (The Expedition). Parę miesięcy poźniej grupa zaprezentowała swój piąty album, Karma. Szósty album zatytułowany Epica został wydany w 2003 roku. Zarówno ten album jak i kolejny (The Black Halo wydany w 2005 roku) bazują na dramacie Johanna Wolfganga von Goethego o tytule Faust, opowiadającym o człowieku, który zaprzedał swoją duszę diabłu. Podczas trasy Black Halo World Tour headlinerami dla zespołu były grupy Epica, Kotipelto oraz Silent Force.

W 2005 roku Kamelot nagrał swoje pierwsze teledyski do utworów "The Haunting (Somewhere in Time)" oraz "March of Mephisto" pochodzących z albumu The Black Halo. Oba teledyski reżyserował Patric Ullaeus. 5 października 2005 roku do zespołu dołączył piąty oficjalny członek, Oliver Palotai (instrumenty klawiszowe oraz okazyjnie gitara).

W drugiej połowie trasy Black Halo World Tour zespół odwiedził takie kraje jak USA, Kanada, Brazylia, Holandia, Belgia, Szwecja oraz Norwegia. W listopadzie 2006 roku grupa wydała DVD o tytule One Cold Winter's Night, zawierające zapis koncertu w Rockefeller Music Hall (Oslo, Norwegia), który miał miejsce 11 lutego 2006 roku.

Jesienią 2006 roku grupa powróciła do Gate Studios w Wolfsburgu (Niemcy), aby nagrać kolejny album o tytule Ghost Opera. Płyta została wydana w czerwcu 2007 roku. Promowana jest przez trzy teledyski do utworów "Ghost Opera", "The Human Stain" oraz "Rule the World".

Członkowie zespołu:

Roy Khan - śpiew
Dodany obrazek

Thomas Youngblood - gitara
Dodany obrazek

Glenn Barry - gitara basowa
Dodany obrazek

Casey Grillo - perkusja
Dodany obrazek

Oliver Palotai - instrumenty klawiszowe
Dodany obrazek

Byli członkowie
Mark Vanderbilt - śpiew
Ricard Warner - perkusja

Albumy studyjne:
Eternity (1995)
Dodany obrazek

Dominion (1996)
Dodany obrazek

Siége Perilous (1998)
Dodany obrazek

The Fourth Legacy (2000)
Dodany obrazek

Karma (2001)
Dodany obrazek

Epica (2003)
Dodany obrazek

The Black Halo (2005)
Dodany obrazek

Ghost Opera (2007)
Dodany obrazek

Reedycje
Ghost Opera - The Second Coming (2008)

Albumy koncertowe

The Expedition (2000)
One Cold Winters Night (2006)

Teledyski

"The Haunting" (gościnnie Simone Simons) (2005)
"March of Mephisto" (gościnnie Shagrath oraz Jens Johansson) (2005)
"Ghost Opera" (2007)
"The Human Stain" (2007)
"Rule the World" (2008)
  • 0

#16
Guest_Morpheus_*

Guest_Morpheus_*
  • Gość
  • ID:
    0

  • Postów:
    0

  • Dołączył:
    01-01-1970



Witam

helloween

Dodany obrazek

BIGRAFIA

Początek

HelloweenHistoria Helloween rozpoczyna się w 1979 roku, kiedy to Kai Hansen i Piet Sielck grają w zespole Gentry. W kolejnych latach do zespołu dołączają: Ingo Schwichtenberg (perkusja) oraz Markus Grosskopf (gitara basowa). Dochodzi wtedy do zmiany nazwy zespołu na IronFist. Kolejną personalną zmianą było odejście po kilku latach wspólnego grania Pieta Sielcka. Zastąpił go Michael Weikath, który opuścił swój wcześniejszy zespół Powerfool. W tym momencie, za sprawą Markusa, zespół zmienił nazwę na "HELLOWEEN".

Pierwsze nagrania

W 1984 roku Helloween nagrywa dwie piosenki na kompilację Death Metal. Są to: Oernst To Life autorstwa Weikatha oraz Metal Invaders. Kolejnym krokiem do kariery jest rok 1985, kiedy to zespół nagrywa swój pierwszy album zatytułowany "Helloween" (zwany również The Mini LP ze względu na to, że zawiera tylko 5 piosenek). Jeszcze w tym samym roku zespół wydaje swój długogrający album Walls Of Jericho, który odniósł sukces na rynku.


Era Kiske

Kai Hansen, który na pierwszej płycie, oprócz gry na gitarze, jest wokalistą stwierdza, że ciężko mu pogodzić te dwie funkcje. W wyniku poszukiwań wokalisty do zespołu dołącza Michael Kiske (wcześniej ILL Prophecy). Z nowym członkiem zespół chce nagrać dwupłytowy album, ale wytwórnia Noise nie godzi się na to. Dlatego w 1987 roku powstaje pierwsza część albumu Keeper of the Seven Keys Part 1, do promocji której zostaje wydany winylowy singel Future World. Płyta przynosi zespołowi sukces. Między innymi muzycy zostają zaproszeni na duży tour po Stanach Zjednoczonych organizowany przez MTV. Rok później Helloween wydaje drugą część albumu Keeper of the Seven Keys Part 2. Płytę promują dwa single: Dr. Stein oraz I Want Out. Po kolejnym sukcesie muzycy wyruszają w trasę koncertową Pumpkin Fly Free Tour, podczas której zarejestrowany zostaje koncert w Szkocji. Wydano go w trzech różnych wersjach. Podstawowa to Live in the UK, japońska - Keepers Live, a amerykańska - I Want Out Live.


Kłopoty

W tym okresie z zespołu odchodzi jeden z jego założycieli - Kai Hansen. Przyczyny odejścia początkowo były nieznane. Z biegiem czasu wyszło na jaw, że związane ono było z kłótnią, jaka zaszła między Kaiem a Michaelem Weikathem. Na miejsce późniejszego twórcy Gamma Ray do zespołu dołączył Roland Grapow.

To nie koniec kłopotów zespołu. Tuż przed wydaniem kolejnej płyty Helloween okazało się, że zespół bezprawnie zerwał kontrakt z wytwórnią Noise, aby przejść pod skrzydła EMI. Na skutek wyroku sądowego zespół nie mógł wydać nowej płyty aż do 1992 roku, kiedy to doszło do porozumienia pomiędzy zaangażowanymi stronami. Dzięki temu w marcu fani mogli się już cieszyć z kolejnego wydawnictwa Helloween - płyty Pink Bubbles Go Ape. Do tej pory trwają spory na temat ocen tego albumu. Wiele osób podkreśla jego oryginalność i nowatorstwo, inni wskazują na odejście od stylu zaprezentowanego na dwóch wcześniejszych wydawnictwach i podążanie w zupełnie innym kierunku. Szybko nagrany następny album, Chameleon, wydany w 1993 roku, nie przyniosł zespołowi kolejnego sukcesu. Wręcz przeciwnie - album został chłodno przyjęty wśród fanów, gdyż płyta miała charakter raczej rockowy niż metalowy.


Nowy wokalista

Dla Michaela Kiskego był to ostatni projekt zrealizowany wraz z Helloween. Także tym razem dał o sobie znać Michael Weikath, który wyrzucił swojego imiennika z zespołu. Na jego miejsce przyszedł Andi Deris grający dotychczas w zespole Pink Cream 69. Jak się później okazało, zespół ponownie wkroczył na ścieżki prowadzące do sukcesu. W dużej mierze stało się tak za sprawą nowego wokalisty, którego przyjście było i jest szeroko komentowane przez fanów. Powstają różne opinie na ten temat. Zwłaszcza, gdy porównuje się umiejętności wokalne Kiskego i Derisa.


Śmierć Schwichtenberga

Jednym z najtragiczniejszych wydarzeń w historii grupy była choroba i tragiczna śmierć perkusisty Ingo Schwichtenberga. Podczas trasy koncertowej promującej płytę Chameleon Ingo często sięgał po różne używki, co uniemożliwiało mu grę. W związku z tym został on odsunięty od zespołu, a na jego miejsce zatrudniono młodego perkusistę - Nabiego, z którym dokończono tour. Ingo w tym czasie udał się na badania, które wykazały, że cierpi on na schizofrenię. Nie mogąc pogodzić się z chorobą w marcu 1995 roku popełnił samobójstwo, rzucając się pod pociąg metra w Hamburgu.


Odrodzenie

Zespół w odmienionym składzie (ostatecznie za perkusją zasiadł Uli Kusch, były muzyk Gamma Ray) rozpoczął od mocnego uderzenia. W połowie 1994 roku Helloween wydał swoją kolejną płytę Master of the Rings. Płyta została bardzo dobrze przyjęta przez krytyków i fanów. Rok później, dokładnie w Halloween, album miał swoja premierę w Stanach Zjednoczonych. Niewątpliwie oznaczało to wyjście zespołu z kryzysu oraz powrót do korzeni. Zgodna współpraca, zwłaszcza Rolanda Grapowa oraz Michaela Weikatha, spowodowała, że nagrany materiał miał swój klimat. Dwa lata po sukcesie (1996) Master of the Rings Helloween wydają niezwykłą płytę The Time of the Oath. Jest to album koncepcyjny. Inspirowany jest przepowiedniami Nostradamusa. Na pomysł jego nagrania wpadł Andi Deris. Co więcej, album dedykowany jest zmarłemu tragicznie Ingo Schwichtenbergowi. Według wielu ta płyta to zdecydowany powrót do tego, co w Helloween najlepsze. Powstały wtedy takie utwory jak Power (grany na większości koncertów), czy też monumentalne, a zarazem tytułowe dzieło The Time of the Oath. W pełni wokalnie prezentuje się Andi Deris, a współpraca Grapowa z Weikathem ma się co raz lepiej. Po komercyjnym sukcesie płyty zespół wyrusza w trasę koncertową, na której nagrywa swój drugi koncertowy album w historii - High Live. Wśród ogólnie przyjętej opinii jest on uważany za słaby, krytykuje się głównie słabą formę wokalną Derisa. W 1998 roku Helloween raczy fanów kolejnym wydawnictwem. Tym razem jest to studyjny album Better Than Raw. Bez wątpienia odnosi on komercyjny sukces. Bardzo dobrze sprzedaje się w Azji oraz Europie. Na uwagę zasługuje utwór Laudate Dominum w całości napisany po łacinie. Niewątpliwie, co podkreślał w wielu wywiadach Michael Weikath, był to ukłon w stronę fanów z Ameryki Łacińskiej. Zespół, podczas trasy koncertowej promującej album, nie ominął Polski, dzięki czemu Polscy fani mieli możliwość podziwiać Helloween na żywo. Zespół był supportem podczas koncertu Black Sabbath w katowickim Spodku. Rok 1999 to 15-lecie istnienia Helloween. Mimo że muzycy skupili się na wydawaniu solowych kompozycji w tym czasie, to jednak znaleźli oni czas na wydanie jubileuszowego albumu. Ku zdziwieniu wielu fanów nie było to ani żadne "the best of.." ani zapisy z koncertów live. Postawiono na przeróbkę popowych piosenek na brzmienia dobrze znane fanom metalu. Powstała płyta Metal Jukebox, na której znalazły się covery między innymi: Beatlesów, ABBY, Scorpions, czy też Deep Purple. Jednocześnie tą produkcją zespół zakończył współpracę z Castle Communication i przeszedł pod skrzydła Nuclear Blast. Pierwszym albumem, jaki powstał w wyniku współpracy z nową wytwórnią był The Dark Ride. Jest to zdecydowanie najmroczniejsza i najcięższa płyta zespołu.


Kolejne spory

Podczas trasy koncertowej ujawniło się nieporozumienie między członkami zespołu. Szczególnie między Michaelem Weikathem, Rolandem Grapowem i Uli Kushem. W jego wyniku dwaj ostatni zmuszeni byli odejść. Był to duży cios dla samego zespołu. Opuszczały go w końcu osoby, które miały znaczący wpływ na kształtowanie repertuaru Helloween przez ostatnie lata. Rozpoczęły się poszukiwania nowego perkusisty oraz gitarzysty. Ostatecznie, po wielu perypetiach, do zespołu dołączyli: Sascha Gerstner oraz Stefan Schwarzmann, który zastąpił chorego Marka Crossa. W tym składzie Helloween w 2003 roku nagrali album: Rabbit Don't Come Easy. W wielu wywiadach członkowie Helloween podkreślali, że ta płyta to powrót do wesołego Helloween i do bardziej przyjaznego wizerunku dyni. Na płycie widać, że w zespole zaszły personalne zmiany, a piosenki nie brzmią już tak mrocznie. Tym razem zespół nie ominął Polski podczas trasy koncertowej i odwiedził Kraków 30 listopada, aby dać show w hali krakowskiej Wisły.


Współczesność

W 2005 roku dochodzi do ostatniej jak na razie zmiany personalnej wśród "Dyniogłowych". Za perkusją zamiast Schwarzmanna zasiada Dani Loeble. Oficjalnym powodem odejścia Schwarzmana były rozbieżności muzyczne. W tym samym roku, już z nowym członkiem, zespół wydaje płytę Keeper of the Seven Keys - The Legacy i wyrusza w trasę koncertową, podczas której w listopadzie zagrał dwa koncerty w Polsce. Planowo miały odbyć się trzy - w Krakowie (Klub Studio), w Warszawie (Stodoła) oraz w Szczecinie (został początkowo przeniesiony do Poznania, a w konsekwencji w ogóle się nie odbył ze względu na niską sprzedaż biletów). Nowy album jest kontynuacją historii "klucznika" z płyt Keeper... pt.1 i pt.2 . Na początku 2007 r. zespół wydaje kolejne wydawnictwo koncertowe Live In Sao Paulo w aż trzech wersjach (2CD, 2DVD i limitowanej 2DVD i 2CD).

W październiku 2007 roku ukazuje się kolejny album - Gambling with the Devil. W USA album trafia do sprzedaży 23., w Niemczech 3 dni później, a w reszcie Europy 29 października.


OBECNI CZŁONKOWIE GRUPY

Dodany obrazek

BYLI CZŁONKOWIE GRUPY

Dodany obrazek

DYSKOGRAFIA

HELLOWEEN

1985 Noise Records

--------------------------------------------------------------------------------

WALLS OF JERICHO

1985 Noise Records


--------------------------------------------------------------------------------

KEEPER OF THE SEVEN KEYS PART I

1987 Noise Records


--------------------------------------------------------------------------------

KEEPER OF THE SEVEN KEYS PART II

1988 Noise Records

--------------------------------------------------------------------------------

LIVE IN THE U.K.

1989 Noise Records / EMI

--------------------------------------------------------------------------------

KEEPERS LIVE

1989 Noise / Victor Japan


--------------------------------------------------------------------------------

I WANT OUT LIVE

1989 Noise / RCA

--------------------------------------------------------------------------------

PINK BUBBLES GO APE

1991 EMI

--------------------------------------------------------------------------------

CHAMELEON

1992 EMI

--------------------------------------------------------------------------------

MASTER OF THE RINGS

1994 Raw Power / Castle Communications

--------------------------------------------------------------------------------

THE TIME OF THE OATH

1995 Raw Power

--------------------------------------------------------------------------------

HIGH LIVE

1996 Raw Power

--------------------------------------------------------------------------------

BETTER THAN RAW

1998 Raw Power

--------------------------------------------------------------------------------

METAL JUKEBOX

1999 Castle / Raw Power

--------------------------------------------------------------------------------

THE DARK RIDE

2000 Nuclear Blast

--------------------------------------------------------------------------------

RABBIT DON'T COME EASY

2003 Nuclear Blast

--------------------------------------------------------------------------------

KEEPER OF THE SEVEN KEYS - THE LEGACY

2005 SPV

--------------------------------------------------------------------------------

THE LEGACY WORLD TOUR 2006/2007

2007 SPV

pozdrawiam
  • 0

#17
OFFLINE   piotrexxx

piotrexxx

    Blue Member

  • Topic Starter
  • Friend
  • ID:
    33205

  • Postów:
    35

  • Dołączył:
    01-11-2008



  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:lubelskie

  • Kraj:
Reputacja: 3
Neutralna
DJ VELU - Producent Muzyczny

DJ Velu! to pseudonim pod którym kryje się Robert Krużyński vel Kruszewski ur 16 października 1981r w Łowiczu. Swoją przygodę z muzyką rozpoczął w wieku 7 lat, gdy pod choinkę dostał historyczny już komputer Commodore C64. Wówczas najbliższa rodzina zauważyła, że największym zainteresowaniem cieszą się u niego programy muzyczne. Rodzice nie czekając ani chwili posłali go na prywatne lekcje fortepianu. Dzięki swoim zdolnością muzycznym oraz znakomitemu słuchowi szybko się uczył. Na prywatne lekcje uczęszczał przez kilka lat, po czym trafił do Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia gdzie uczył się grac na Fortepianie oraz Organach Piszczałkowych. Równolegle z pasją do muzyki rozwijał swoje zainteresowania elektroniką. W dalszych latach zaowocowało to miłością do studyjnych technik nagrań oraz aranżacji muzycznej przy wykorzystaniu instrumentów elektronicznych. W 1996 roku, gdy po raz pierwszy zetknął się z urządzeniem zwanym sekwencer oraz syntezatorami, bez reszty oddał się swoim pasjom i dążył do tego by w przyszłości tworzenie muzyki stało się to jego głównym zawodem. W 2004 roku powstał pierwszy profesjonalny projekt pod nazwą Groove Factory, w którym był producentem muzycznym i stworzył kilka przebojów granych w klubach w całym kraju. Velu zajmował się także kompozycją, aranżowaniem oraz remixowaniem utworów dla innych artystów. Do niedawna był studentem gdańskiej Akademii Muzycznej, ale z braku czasu musiał niestety przerwać naukę. Dziś jest cenionym kompozytorem i aranżerem, posiada swoje prywatne studio, w którym tworzy swoje produkcje, oraz tworzy dla innych artystów. Jeśli posiadasz własny zespół i chciałbyś mieć profesjonalnie wyprodukowany materiał muzyczny koniecznie odwiedz jego strone Link

Jego produkcje Disco - Polo to miedzy innymi :

Boys - Szalona (DJ Velu Remix 2007)
Kalimero - Księżniczka z moich stron
Skaner - Zagraj ze mną

Velu współpracował również z East Clubbers, Sumptuastic, Beattraax i wieloma innymi gwiazdami...
  • 0

#18
OFFLINE   FallenAngel

FallenAngel

    Silver Member

  • V.I.P
  • ID:
    14356

  • Postów:
    533

  • Dołączył:
    18-04-2008



  • Numer GG:nie używam GG
  • Płeć:Mężczyzna
  • Skąd:płd-zach.
  • Hobby:szerokie

  • Kraj:
Reputacja: 96
Bardzo Dobra

Zespoły,które lubię hmmm,jest ich tak wiele ,że wymieniać je było by bardzo trudno,wymienię jeden z wielu - RUSH.


  • 0

#19
Guest_Morpheus_*

Guest_Morpheus_*
  • Gość
  • ID:
    0

  • Postów:
    0

  • Dołączył:
    01-01-1970



Witam

Dodany obrazek

Historia


Gdzieś w okolicach South Yorkshire w Wielkiej Brytanii był sobie zespół, który zaczął swoją działalność jako SOB w 1976 r. z założycielami Grahamem Olivierem i Stevem Dawsonem. Grupa połączyła siły z innym lokalnym zespołem, Coast, w którym wokalem zajmował się Biff Byford, a na gitarze grał Paul Quinn. Grupy połączyły się i powstał skład: wtedy 26-letni Graham "Oly" Olivier, Steve "Dobby" Dawson (27), Paul "Blute" Quinn (26), Pete "Frank" Gill (27) i Peter "Biff" Byford (27). Zespół nazywał się Son Of A Bitch, ale kilka lat później odstąpiono od tej nazwy i grupa przechrzciła się na SAXON. W tamtym czasie grywali swój własny materiał pośród wielu innych grup w zwykłych rockowych klubach jako suporty dla The Ian Gillian Band i Heavy Metal Kids. Kasety demo zostały nagrane w studiach Tapestry z producentem Johnem Verity (eks wokalista/gitarzysta Argent). Rozprowadzali je po zwykłych firmach nagraniowych, ale byli ignorowani, ponieważ wtedy na samym szczycie znajdowała się New-wave. Po kilku miesiącach wreszcie otrzymali pozytywną odpowiedź od Petera Hintona z EMI, który pojechał do Bamsley, żeby zobaczyć występ zespołu w miejscowym Civic Hall. Zespół wywarł na nim duże wrażenie i dlatego polecił go Claude'owi Carrere jako kandydatów dla jego nowej na scenie muzycznej marki, Carrere Records. Claude zdecydował się zaoferować SAXON kontrakt po przesłuchaniu kaset demo.

Album SAXON został nagrany znowu z producentem Johnem Varity i był gotowy do dystrybucji światowej w maju 1979 r. Pierwszym singlem z płyty był Big Teaser c/w Stallions of the Highway. Chociaż Stallions był pierwszym utworem grupy który znalazł się na krajowej liście najlepszych utworów heavy metalowych, w końcu zajął też pierwszą pozycję (24 lipca 1979) na Powerhouse Chart. Drugi singiel Backs To The Wall c/w Militia Guard także znalazł się na topie Powerhouse w styczniu 1980. Przez przypadek został wydany podczas krajowej trasy koncertowej Motorhead, na której zespół był specjalnym gościem. Trasa zaczęła się 10 listopada w Bracknell Sports Centre i poprowadziła SAXON przez wszystkie najważniejsze miejsca w kraju, włącznie z trzema nocami w londyńskim Hammersmith Odeon. Tam 16 grudnia na specjalnie zaaranżowanym koncercie gwiazdkowym skończyło się tourne. Zespól znowu wszedł do studia i nagrał drugi album Wheels Of Steel.

Wheels Of Steel (wyprodukowany przez Pete'a Hintona i SAXON) był wypuszczony na rynek w maju 1980. Dostał się na listę pięciu najlepszych brytyjskich albumów, a grupa ze swoimi dwoma singlami-hitami Wheels Of Steel i 747 (Strangers In The Night) pojawiła się na liście "Top Of The Pops".

SAXON szybko nagrał następny album zatytułowany Strong Arm Of The Law i wydał go w listopadzie tego samego roku. Ta płyta również została wyprodukowana przez Pete'a Hintona i SAXON. Wydano 2 single: Strong Arm OF The Law i Dallas 1PM.

Większość roku 1981 grupa spędziła w trasie i dlatego mieli dość mało czasu na nagrywanie następnego albumu. Odwiedzili wówczas prawie każde państwo na świecie. Szczególny sukces odnieśli w Japonii, gdzie singiel Motorcyckle Man utrzymywał się na liście przebojów przez 5 miesięcy.

W październiku 1981 roku ukazał się czwarty album zadedykowany fanom i ich codziennemu stylowi ubierania się, Denim And Leather. Płytę promowała 46-występowa trasa po Wielkiej Brytanii i Europie. Denim And Leather zostało srebrną płytą w Wlk. Brytanii i zajmowało miejsca na chartach w całej Europie. Z albumu wydano 2 single: And The Band Played On oraz Never Surrender. Na dwa dni przed rozpoczęciem trasy odszedł perkusista Pete Gill, którego zastąpił stary przyjaciel SAXON, Nigel Glocker. Musiał on co prawda nauczyć się wszystkiego w półtora dnia, ale spełnił wszelkie oczekiwania.

Najważniejszym celem roku 1982 było podbicie USA. Na drugiej trasie odbyło się 38 występów, podczas których zespół podróżował od Nowego Jorku do Florydy, poprzez Texas do Zachodniego Wybrzeża. Zakończeniem były 4 występy w "Whiskey" w Los Angeles i 3 w San Francisco. Sukces tej trasy spowodował pośpiech przy wydaniu Strong Arm Of The Law w Stanach Zjednoczonych (21 maja) i organizowaniu następnego tournee czerwiec/lipiec. SAXON nagrał album live pod koniec 81 r. i wydał go 14 maja 1982. Poproszono fanów o wybór nazwy dla płyty i ostateczny wybór padł na tytuł The Eagle Has Landed. Tak więc orzeł obleciał świat, aby powrócić na 28-dniową trasę w Wielkiej Brytanii, która zaczęła się 16 września 1982. Grupa pojawiła się w Castle Donington na Monsters Of Rock Festival w połowie trasy po USA. W czwartek grali w Dallas, Rainbow, potem polecieli do Anglii, żeby wystąpić w sobotę, a następnie wrócili do USA w poniedziałek, żeby dać show w Nowym Jorku, po którym z kolei szybko wystąpili w Niemczech na tamtejszym odpowiedniku Monsters Of Rock Festival. Pojawienie się w Castle Donington dało SAXON tytuł pierwszej grupy, która dwukrotnie zagrała na Monsters Of Rock Festival, gdzie po raz pierwszy wystąpili w 1980 roku.

Na przełomie października i listopada 1982 SAXON wrócił do studia, żeby pracować nad najnowszym albumem Power And The Glory, wyprodukowanym przez Jeffa Glixmana. W samym Los Angeles sprzedano 15,000 płyt w pierwszym tygodniu. Wydano też video: Power And The Glory, Nightmare i przeróbkę Suzy Hold On.

Tournee było nieuchronne I okazało się wielkim sukcesem. Wydano także video SAXON Live, koncert nagrany w Nottingham (UK). Niestety w 1983 roku SAXON odszedł z Carrere, wytwórni, która jako pierwsza podpisała z nimi umowę. Było to spowodowane jakimiś wewnętrznymi rozbieżnościami pomiędzy częścią Carrere dotyczącymi faktycznej sprzedaży albumów SAXON. Ale zespół natychmiast podpisał umowę z EMI.

Crusader był pierwszą płytą SAXON wydaną przez EMI w 1984 r., mimo że byłą to też ostatnia płyta prowadzona przez Carrere, wyprodukowana przez Kevina Beamish'a i nagrana w Los Angeles. W tym samym roku zespół znów wyjechał koncertować do USA, tym razem w połączeniu z Motley Crue. Jeśli jednej nocy występował SAXON, to innej Motley Crue. Wówczas na trasie po USA było też Iron Maiden i SAXON został przez nich zaproszony jako gość specjalny. Koniec roku 1984 i początek 1985 to trasa promująca Crusader, co dowiodło ogromnego sukcesu, jaki grupa odniosła w Stanach. SAXON występował też w Niemczech z supportem Accept.

Inocence Is No Excuse, ósmy album zespołu został wydany we wrześniu 1985 r. Był nagrany w Holandii w Wisseloord Studio. Wydano 2 single: Back On The Streets i Rock And Roll Gypsy. Potem EMI wypuściło SAXON Live Innocence, live video z ostatniej trasy i 2 klipy promujące Back On The Streets oraz Rocking Again.

W 1986 odszedł z powodu problemów z żoną basista SAXON Steve Dawson. Jak powiedział Biff "Naprawdę go wkur...". Zamiast Steve'a pojawił się nieznany basista Paul Johnson. W tym składzie nagrano płytę pod tytułem Rock The Nations, na której to właściwie Biff zajmował się partiami basowymi, chociaż było to zadanie Paula. Z albumu wydano 3 single ( plus 3x video): Northern Lady, Waiting For The Night i Rock The Nations. Na pianinie do kawałków Party �till you Puke i Northern Lady grał Elton John. Trase po Europie zaplanowano na 1986 r. i pod koniec roku Biff i reszta chłopaków połączyła siły w USA ze szwedzkim gitarzystą Yngwie Malmsteen'em.

W 1997 odszedł do zespołu GTR (projekt byłych członków i wokalisty /Maxa Bacona/ Yes) Nigel Glocker. W zamian dołączył do zespołu perkusista Nigel Durham. SAXON nagrał Destiny, ostatni album dla EMI, który jak poinformował Biff, po prostu nie chciał, żeby zespół nagrał nową płytę. Po trasie koncertowej wrócił do grupy Nigel Glocker. Odszedł za to Paul Johnson zastąpiony przez Tima "Nibbs" Cartera, który najpierw wystąpił w Budapeszcie. Fani SAXON szybko go zaakceptowali i w ten sposób stał się stałym członkiem zespołu na trasie w późnej częsci roku 1988. Udowodnił, że jest świetnym twórcą piosenek i generalnym maniakiem SAXON na scenie. Przy okazji - miał wtedy tylko 22 lata!

Nowy album live Rock And Roll Gypsies został nagrany w 1989 r. Biff i reszta konsekwentnie koncertowali z Manowarem w Niemczech. Antologia video Power And The Glory została wydana przez PMI. Po trasie niemieckiej SAXON zajął się pisaniem na następną płytę. Jednak w międzyczasie grupa zrobiła sobie przerwę, żeby dać serię charytatywnych występów w Wielkiej Brytanii.

W 1990 roku minęło 10 lat od kiedy SAXON był razem i z tej okazji przygotowano trasę brytyjską i europejską pod nazwą "10 Years Of Denim And Leather". Nagrali jeszcze jeden album live i video pod tym samym tytułem. Przez resztę roku pracowali nad nowa płytą studyjną nazwaną Solid Ball Of Rock, wydaną 4 lutego 1991, po której 18 marca ukazał się singiel Requiem - We Will Remember, piosenka zadedykowana wszystkim zmarłym gwiazdom rocka. Później SAXON zawarł kontrakt z Virgin, grał w całej Europie, a nawet w Ameryce, Japonii, Urugwaju, Paragwaju, Argentynie, Meksyku, Brazylii i Nowej Zelandii!

W 1992 SAXON nagrał kolejny album, który odniósł wielki sukces - Forever Free w studiu Hey You (Wieden, Austria) i w Gems Studios (Boston, Lincolnshire, UK). Produkcją zajął się Biff Byford i Herwig Ursin. Wydano też singiel Iron Wheels zadedykowany ojcu Biffa.

W 1994 SAXON pracował nad materiałem na nową płytę. Album Dogs Of The War ukazał się na początku 1995, ale zaraz po nagraniu odszedł gitarzysta Graham Oliver. Zastąpił go przyjaciel Nigel'a Glockera - Doug Scarrat. SAXON nagrał nowy teledysk Dogs Of War, który pojawił się na MTV Headbangers' Ball. W końcu po rocznym tournee SAXON nagrał kilka bożonarodzeniowych występów w Niemczech.

Najnowszy album live ukazał się w 1996 r. - The Eagle Has Landed Pt. II. Trasa jak zwykle trwała cały rok. Nagrano też piosenkę You've Got Another Thing Comin' na CD z wykonaniami piosenek Judas Priest.
W 1997 EMI ponownie wydało Wheels Of Steel i Arm Of The Law jako podwójne CD, które zresztą zawierało 11 dodatkowych utworów, nagranych głównie w 1981.

SAXON wydaje nowy album w maju. Tytuł to Unleash The Beast, a producentem był Kalle Trapp i SAXON. Album był tak świetny jak Dogs Of The War i zawierał akustyczną balladę Absent Friends, zadedykowaną Johnowi "J J" Jones, szefowi załogi, który zmarł rok wcześniej. Trasa koncertowa do tej płyty zaczęła się w maju, zagrali w Niemczech, Holandii, Belgii, Szwecji i wielu innych państwach. Unleash The Beast znalazła się na topie 100 najlepszych piosenek w Szwecji, Niemczech, ale też w Szwajcarii. W listopadzie odbyły się 2 koncerty w Brazylii (sao Paulo i Santos), rok zakończono gwiazdkowym występem w Belgii.

Rok 1998 rozpoczyna się dwoma występami w Anglii w lutym. W marcu i kwietniu SAXON znowu gra w USA. Po koncertach w Hiszpanii, zagrali na brazylijskim festiwalu "Monsters Of Rock", potem grali w całej Europie i znów pojawiło się kilka koncertów w Stanach (późny listopad). Potem rozpoczynali koncerty Deep Purple w Rotterdamie, w Holandii. Trasa Unleash The Beast skończyła się 21 listopada w holenderskim Hardenbergu.

Kontuzja uniemożliwiła Nigelowi granie na perkusji dla SAXON, ale wciąż pisał on z zespołem nowe piosenki na kolejny album. Perkusją zajął się Niemiec Fritz Randow, który tak naprawdę już grał z grupą podczas ich minionej trasy. SAXON gra na festiwalu Arena Open Air w Holandii razem z Motorhead i Dio.

Wzbudzające jednocześnie podziw i lęk CD Metalhead wydano we wrześniu 1999 roku. Światowa trasa koncertowa promująca tę płytę trwała 2 lata włączając w to prestiżowe show na pierwszym w historii Bloodstock UK Metal Festiwal w Wielkiej Brytanii i Wacken w sierpniu 2001, gdzie orzeł znów powrócił.

Gdzieś w międzyczasie SAXON znalazł czas na nagranie Killing Ground, podobnie jak na nagranie kilku nowych wersji klasycznych utworów. Albumy wydano później, odpowiednio, w 2001 i 2002 roku.

Dwa lata później Saxon uderza z wielką mocą, ukazuje się bowiem album "Lionheart", który pokazuje, że Brytyjczycy mają w sobie jeszcze dużo młodzieńczej ikry. Szybki, ostry heavy metal jaki kapela zaprezentowała na tym krążku naprawdę kopał tyłek aż miło. Obowiązkowa jazda dla wszystkich fanów.

W 2006 roku grupa sprawiła wszystkim miłośnikom niezłą niespodziankę. Na rynku pojawił się bowiem "The Eagle Has Landed", tym razem opatrzony cyferką "III".

Na 2007 rok muzycy zapowiedzieli kolejny album. Płyta otrzymała tytuł "The Inner Sanctum", premiery należy spodziewać się w marcu.


DYSKOGRAFIA:

1979 - Saxon
1980 - Wheels Of Steel
1980 - Strong Arm Of The Law
1982 - Denim And Leather
1982 - Eagle Has Landed [Live]
1983 - Power And The Glory
1984 - Crusader
1985 - Innocence Is No Excuse
1986 - Rock The Nation
1988 - Destiny
1990 - Rock N' Rock Gypsies [Live]
1991 - Greatest Hits Live! [Live]
1991 - Solid Ball Of Rock
1993 - Forever Free
1995 - Dogs Of War
1996 - The Eagle Has Landed - Part II [Live]
1997 - Unleash The Beast
1999 - Metalhead
2001 - Killing Ground
2004 - Lionheart
2006 - The Eagle Has Landed III [Live]
2007 - The Inner Sanctum
2009 - Into The Labyrinth

Dodany obrazek

pozdrawiam
  • 0




Pliki hostujemy na Rapidshare, Speedyshare, Sendspace, Hotfile, Depositfiles, Bitshare i innych. Na forum ViperSat nie wolno uploadować nielegalnych plików jak seriale, cracki, NOCD czy keygeny.